# Jak Maria Magdalena

Max Jacob

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Boże mój, duszę dałeś mi samotną wielce.
Umieściłeś mnie w sercu warownej fortecy,
Fortów, przez właścicieli opuszczonych bez pieczy.
Darowałeś mi, Boże, duszę zakonnika,
Zrozpaczoną duszę, żeś ją pozbawił siebie,
Astralu pragnącą, zatroskaną o estetykę,
Odśrodkową, jak liścia cień na ostokrzewie.
A również w zdolność czułości mnie-ś zaopatrzył.
Gam posłuchajcie, jak się ich westchnienie rozwleka.
To jest miłości wicher, Panie, w moich rejach[1],
Miłości, Boże mój! burzy raczej i rozpaczy.

Spięte ostrogą serce,
Świecące ciało niebieskie.
Tedy cóż za pęknięcie?
Wszeteczność[2]! Na nieszczęście!

reja — poprzeczne drzewce przymocowane do masztu, u dołu których przyczepiano żagiel. [przypis edytorski]

wszeteczność (daw.) — rozpusta; nieprzyzwoity postępek. [przypis edytorski]