# [O sera okruchy lis kruka uprasza...]

Max Jacob

# Max Jacob. [O sera okruchy lis kruka uprasza…]. tłum. Stefan Napierski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

O sera okruchy lis kruka uprasza,
Krukiem dla samca zrazu[1] jest kobieta wszelka,
W pychę was niechaj zatem nie wbija cześć nasza:
Sofą bogów jest także kanapka niewielka.

Garniturek jak z pudełka,
Wąs lśniący od brylantyny!
Darwin u pawia objaśnia takich piór przyczyny.

Bywa, madrygały[2] wątłe
Szlifuje mnich od półwiecza,
Lecz ten klasztorny wyjątek,
Istniejąc, sobie zaprzecza.

Ja przygwożdżone dłonie mam do tarczy luny[3],
O, wielkie gwiazdy niebios zbryzgaj ty, krwi moja!
Anioł, wiecie, co splata księżycowe łuny,
Nierealnością ducha mego zahaftował,
Bóg, abym ku wam zeszedł, drabinę zbudował:
Ale nie jestem dość wielki,
Kilku w niej zabrakło szczebli,
Dajcie mi skrzydeł waszych, bym lotu próbował.

zrazu (daw.) — z początku, początkowo. [przypis edytorski]

madrygał — rodzaj sielankowej pieśni miłosnej lub krótkiego utworu poetyckiego. [przypis edytorski]

luna (z łac.) — księżyc. [przypis edytorski]