# Jeszcześ Polsko nie zginęła

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

«Jeszcześ Polsko nie zginęła»
Brzmi wciąż, choć się pieni wróg.
W którymś[1] ufność swą złożyła,
Jeszcze żyje — stary Bóg.

W oczach Jego długie lata
Jako jeden przemkną dzień;
Drogich osób niech Cię strata,
Niech nie trwoży śmierci cień.
Bóg na wrogów ześle karę,
Co nad liczbę dręczą Was!

Kto najświętsze zgwałcił prawa
I zbrodniczy dzielił plon:
Tego pomsta rychło krwawa
Przed odwieczny pozwie tron.

Kto się w świętym stawił boju
Za ołtarze, kraj i lud,
Kto w cierpieniach, kto wśród znoju
Świętej sprawy dźwigał trud,

Niechaj wzniesie w górę czoło,
Które wrogów gnębił gniew,
Bo ot wschodzi już wokoło
Z krwi męczeńskiej nowy siew.

Bohaterem — kto orężnie
Z wrogiem bieży w krwawy tan;
Bohaterem — ten, co mężnie
Rzekł: mścicielem moim Pan!

Już się jasny przedświt zbliża
Wzorem ludów zna Cię świat,
Bohaterze wiary, krzyża
I ofiaro strasznych zdrad.

Duchy przodków z fal błękitów,
Już ku Tobie w wieńcach mkną,
Już powstają z Karpat szczytów,
Widzę świetną przyszłość Twą.

Dawna sławo, coś się zćmiła[2],
W Sobieskiego[3] ślady spiesz,
Jeszcześ Polsko nie zginęła,
Tylko ufaj, cierp i wierz!

W którymś ufność swą złożyła, Jeszcze żyje stary Bóg — tj. jeszcze żyje stary Bóg, w którym złożyłaś swą ufność. [przypis edytorski]

zćmić (daw.) — tu: przyćmić, osłabić. [przypis edytorski]

Jan III Sobieski (1629–1696) — król Polski w latach 1674–1696, pokonał armię turecką w bitwie pod Wiedniem (1683). [przypis edytorski]