# Jeszcze jeden wiersz o wojnie

Jaś Kapela

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> ze zbioru Prolog: wojna

Wojna to rośliny,
które zostały w mieszkaniu Ani w Kijowie
i nie ma kto ich podlewać.

Było kiedyś takie miasto Mariupol.
Wcześniej ja też o nim nie słyszałem,
a teraz zostały z niego tylko ruiny.
Dobrze wiem, jak to jest, gdy stajesz się znany
z tego, że zostałeś rozjechany.
Bogu dzięki, że nie rakietami
powietrze-ziemia.
Ale czemu słychać syreny?

Oddychaj!

Czy kwiaty przetrwają wojnę?
Przyjaciółka zbudowała specjalne
konstrukcje irygacyjne.
Czy mama pójdzie je podlać?
Czy musimy spytać Putina?

Co cię nie zabije,
zostanie z tobą na zawsze.
Zszarga ci nerwy i połamie serce.
Będzie cię dręczyć nocami
i zmuszać do płaczu w najmniej odpowiednich momentach.
Twój ból nie minie.
Co cię nie zabije, zrobi z ciebie zombi,
trzęsącą się galaretę, w pościgu na ludzi,
którzy nie będą przed tobą spierdalali.

Czy nie lepiej byłoby umrzeć,
czy nie byłoby lepiej dać się zabić?
Czy lepiej płynąć przez ten ocean łez?
Na składaku z połamanego serducha
i pogruchotanych wartości
mam pojechać na wojnę?
Nigdy za tym nie głosowałem,
a jeśli prosiłem, to tylko w żartach.
Ostatnio jednak żarty zbyt często stają się rzeczywistością.
Na szczęście ciągle wolno
śmiać się i marzyć
o płonących ruskich czołgach.

Mama Ani poszła podlać kwiaty,
dęby na balkonie trzymają się mocno.