# Do Justyny (Tęskność na wiosnę)

Franciszek Karpiński

# Franciszek Karpiński. Do Justyny. (Tęskność na wiosnę)

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Już tyle razy słońce wracało
I blaskiem swoim dzień szczyci;
A memu światłu cóż to się stało,
Że mi dotychczas nie świéci[1]?

Już się i zboże do góry wzbiło,
I ledwie nie kłos chce wydać;
Całe się pole zazieleniło;
Mojej pszenicy nie widać!

Już słowik w sadzie zaczął swe pieśni,
Gaj mu się cały odzywa.
Kłócą powietrze ptaszkowie leśni;
A mój mi ptaszek nie śpiéwa!

Już tyle kwiatów ziemia wydała
Po onegdajszej[2] powodzi;
W różne się barwy łąka przybrała;
A mój mi kwiatek nie schodzi[3]!

O wiosno! Pókiż będę cię prosił,
Gospodarz zewsząd stroskany?
Jużem[4] dość ziemię łzami urosił:
Wróć mi urodzaj kochany!

świéci — daw. forma z é (tzw. e pochylonym), które miało brzmienie zbliżone do i. [przypis edytorski]

onegdajszy (daw.) — dosł. przedwczorajszy; przen. dawniejszy, niegdysiejszy. [przypis edytorski]

schodzić — tu: wschodzić; wyrastać, kiełkować. [przypis edytorski]

Jużem (…) urosił — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: już urosiłem (tj. już zrosiłem, już pokropiłem). [przypis edytorski]