# Bądź pozdrowiona!

Jan Kasprowicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Chociaż mną miotasz po spienionej fali,
Jak burza morska resztkami okrętu,
Tutaj, gdzie chmur mi słońce nie przepali,
Gdzie każdy jęk mój ginie w głuchej dali
Zamętu —

Chociaż mi w duszę wlewasz żółci zdroje,
Że myśl tu nieraz myśli przeciwieństwem,
Że gdy ogarną mnie twe niepokoje,
Rzucam na siebie i na bliskie swoje[1]
Przekleństwem —

Chociaż mnie krwawym naznaczyłaś chrzestem[2],
Stanąwszy blada już nad mą kołyską;
Choć przez cię[3] nieraz jako starzec jestem,
Że mi śmierć zda się z swych skrzydeł szelestem
Tak bliską:

Bądź pozdrowiona, o ty bez promienia,
Który nadzieją martwe serca pieści,
Spowita płaszczem bezdennego cienia,
Źródło mej pieśni, macierzy[4] natchnienia,
Boleści!…

na bliskie swoje — dziś popr.: na swoich bliskich. [przypis edytorski]

chrzestem — dziś popr. forma: chrztem. [przypis edytorski]

przez cię — dziś popr.: przez ciebie. [przypis edytorski]

macierz — tu: matka. [przypis edytorski]