# Barbara Klicka. Scena w muszli

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> A. W.

Taka nagła czułość powinna się jednak ukrywać w oparach — czy
nie po to się bywa w teatrze? Więc kiedy tak obstajesz przy prostych
wyrazach, twierdząc, że nie chciałbyś poznać żadnego poety, myślę,

kiedy ostatnio użyłeś słowa serce lub czegoś w tym stylu. Nic się nie
martw — jestem mistrzynią świata w niechodzeniu do łóżka, dręczy mnie
tylko nadmiar dekoracji. Widzę jak czterdzieści lat temu

wsiadasz do tramwaju. Zajezdnia nazywa się Cichy Zakątek, ty masz
płaszcz do kostek. Jesteś malarskim chłopcem. Mówiłyśmy o tobie z moją
przyjaciółką gdzieś w okolicy twoich czterdziestych urodzin,

gdy ty robiłeś serię zdjęć na pralce drugiemu dziecku, bawiąc się w
Kwiekulik[1]. Skoro już mowa o dzieciach — nie, nie chciałbym być twoją
córką, wolałabym żebyś mi kupował kolczyki. Widzę cię

przez wdzianka z darów. Noszę w tej chwili rajstopki do przedszkolnych
kapci. Wysiadasz z taksówki po jakimś sylwestrze i jakoś o mnie myślisz,
nazywasz mnie, zdrabniasz, przypuszczasz.

marszczysz mi sukienki w okolicach talii.

KwieKulik — duet artystów wykonujących sztukę performance'u działający w latach 1970–1988, który tworzyli Zofia Kulik i Przemysław Kwiek. [przypis edytorski]