# Barbara Klicka. Śluza

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Zanurza głowę, a świata jest nadal za dużo, chociaż trwa głośny
demontaż — koparki pracują nocą, świecąc dla niepoznaki oczami.
Wyjdzie na kawę, niech będzie dziś słodka — dostaje po niej odruchów.

Śniło się nader prawdziwie — żeniłeś się z kimś na kształt jej matki,
a ona tymczasem nosiła bardzo czerwone pantofle. Teraz, rzuć okiem,
przeżywa. Bo już wpłynęła w ten szeroki roztwór.

i dłonie ma
jak do żabki:
się roz
pływa.