# Barbara Klicka. Sue Ryder[1] od skweru

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Sue Ryder — z nieszczęściem zetknęła się wcześnie,
> kiedy razem z matką odwiedzała szpitale i ciężko
> chorych.

www.dom-seniora.ovh.org

Bądź pozdrowiona Sue Ryder od skweru, na który nie mam okien.
Bądź pozdrowiona, bo nie chcę dziś wracać do siebie. Ty jesteś w śniegu,
a ja w obcej kuchni, moja droga Sue Ryder, na dzikim zachodzie.

Niedługo samo południe, więc się z tobą spotkam, spotkamy się Sue
Ryder, wezmę papierosy. Teraz paznokciem zrywam z parapetu lakier,
potem zrobię na odwrót — lubisz manicury?

Ja lubię, chociaż nie wypada, bo można by robić tyle ważkich rzeczy,
a tu róż biskupi pędzelkiem po płytce i trzeba uważać, bać się konsekwencji.
Czeka nas, kochana, cichy obłok w ziemi

— na skwer za przystankiem trzeba zapracować. Kochana Sue Ryder,
a nawet wtedy nie możesz być pewna, bo szalety przy nim zostaną
trójkątne — ktoś może znaleźć w googlach twoje brzydkie zdjęcie.

Bądź pozdrowiona, Sue Ryder, bezpańska kowbojko. Już wszędzie
nas nie ma — w kapownikach matek, w naszych własnych łóżkach, na
końcówkach nerwów wielonocnych wrogów, jednonocnych braci.

Już wszędzie nas nie ma, więc się nie rozglądaj,
moja smutna Sue Ryder,
nie ma gdzie się szukać.

Sue Ryder (1923–2000) — brytyjska działaczka charytatywna, w czasie II wojny światowej służyła w polskiej sekcji Kierownictwa Operacji Specjalnych. [przypis edytorski]