# Do swojej świty

Wincenty Korotyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Świto[1] moja z samodziału[2]!
Dzień po dzionku nam ucieka,
Starość zbliża się pomału
Do odzieży, do człowieka.
I my gości na spotkanie
Bez wytchnienia śpieszym wierni,
Nim zasypią mnie w kurhanie[3],
Nim cię dadzą do papierni…
Któż nas wspomni? Kto opieje[4]
Bratnim sercom nasze dzieje?

Gdybym umiał żyć dla chwili,
Szedłbym w służbę między pany:
Tam by guzy ci przyszli
Z Porajami lub Pomiany[5];
A gdy zdrowie się styrało[6]
Do ostatniej odrobinki,
Ty byś miała skrzynię białą,
Ja łaskawy chleb — docinki;
I po śmierci w panów dworze
Pamiętano by nas może.

Gdyby przyszło mi do głowy
Żebrzeć uczuć jak jałmużny,
Dałbym krój ci żurnalowy —
Znęcić oczy nieostróżnej;
I rozkosze bym polubił
U kościelnych nawet kratek
Ładny posag bym zaślubił,
Ładną żonę na przydatek;
Ta po zgonie — rok bez mała
Nas by pewnie wspominała.

Gdyby sława mnie nęciła,
Świat stratowałbym kopyty,
I jak Cezar lub Attyla
Był wielkością upowity;
Potem drzemał syty chwały,
Piasek oczy nim zasypie;
O mych cnotach znać by dały
Płatne treny[7] na mej stypie;
A dla cześci[8] — ciebie pono
Do muzeum by złożono.

Darmo! darmo!.. nie dla ciebie,
Szara świto, krój bezcześci;
Myśl o blasku i o niebie
W jednej głowie się nie zmieści.
Idźmy drogą swą powoli,
Nie zbaczając w trop zawiły,
Wierni pieśni, wierni doli,
Wierni ludziom do mogiły;
A gdy skończym — bracia[9] z sioła
Choć na Dziady[10] nas przywoła.

świta — tu: odzienie wierzchnie. [przypis edytorski]

samodział — gruba tkanina wełniana lub lniana. [przypis edytorski]

kurhan — grób usypany z ziemi. [przypis edytorski]

opiać (daw.) — wyśpiewać. [przypis edytorski]

Z Porajami lub Pomiany — mowa o herbach. [przypis edytorski]

styrać — zużyć. [przypis edytorski]

tren — utwór żałobny. [przypis edytorski]

dla cześci — dziś: z powodu czci. [przypis edytorski]

bracia — dziś popr. forma M.lp: brać. [przypis edytorski]

Dziady — ludowy obrzęd żałobny. [przypis edytorski]