# Dwie miłości

Wincenty Korotyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nad strumykiem kalina przegląda się w wodzie;
We wsi dziewczę urodne, że aż duszę bodzie.

U kaliny zieloność i kwiecie, i rosa;
U dziewicy i młodość, i w oczach niebiosa.

Słowik znalazł kalinę i do niej przylata;
Młodzian spotkał dziewicę — i zapomniał świata.

Jeden śpiewa kalinie caluteńkie noce;
Drugi sercem połyka, co dziewa szczebioce.

Kalina rada[1] słucha słowika do rana;
Dziewa kocha młodzieńca, nawzajem kochana.

Słowik w rosy kropelce widzi siebie żywo;
Młodzian w oku dziewicy swą dolę życzliwą.

Jeden głosek odświeża, latając na parów;
Drugi siły nabiera do świętych zamiarów…

Przyszła burza, z kaliny otrzęsła się rosa;
Mgła ziemska w oczach dziewy zaćmiła niebiosa.

W wieczór słowik przyleciał — i nie znalazł siebie!
Młodzian spojrzał na dziewę — nie poczuł się w niebie!

Pieśń słowika zamarła, poleciał za morze;
Młodzian z piersią rozbitą poszedł na bezdroże.

Żyje dawna kalina i śpiewaka nęci;
Żyje dawna dziewica w krainie pamięci.

Słowik niechcąc — co wiosnę na parów przylata;
Młodzian niechcąc — dla dziewy zapomina świata.

rada (daw.) — chętnie. [przypis edytorski]