# Sen na jawie

Wincenty Korotyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Ej, sosny, sosny wy zielone!
W rozmówce z wami wiatr szeleści;
Ja biedna — młoda — we łzach tonę —
Nie dodawajcie mi boleści.

Tu w cudzej stronie, jak we trumnie,
Powietrze nawet mnie uciska…
Mateczko moja, przyjedź ku mnie,
Dla serdecznego zobaczyska.

Koniku wrony, zażyj biegu:
Dam ci obroku, dam i siana!
Nie stawaj, matko, na noclegu,
Jedź nieumyta, niedospana!

Umyjesz tutaj białe ręce,
Tu proch obetrzesz z miłych liczek:
Jak łezka woda w mej studzience,
Jak śnieg bieluchny mój ręczniczek.

Pierś moja ciebie ukołycha,
Sokole oczki sen zamruży…
Czeladko[1] miła, miej się z cicha!
Spoczywaj, matko, po podróży!

I piersi k'piersiom już się bliżą[2],
I serce k'sercu już się tuli…
Czeladko moja, kwap[3] się chyżo[4]
Po ptasie mleczko dla matuli…

Ach, jakże błogo śpi!… Mój Boże!
Nie słucha czeladź mnie zuchwała:
Zbudzili — matkę… puste łoże…
Nie przyjechawszy — odjechała…

czeladka — służba. [przypis edytorski]

bliżyć się — dziś: zbliżać się. [przypis edytorski]

kwapić się (daw.) — spieszyć się. [przypis edytorski]

chyżo (daw.) — szybko. [przypis edytorski]