# Król Edyp

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### Wstęp [Kazimierza Morawskiego]

#### 1. Mit i opowieść o Edypie

> Lajos, król Teb i mąż Jokasty, otrzymał był groźną wróżbę, że zginie z rąk własnego syna. Gdy mu więc syn ten się narodził, oddał on go niewolnikowi i kazał wynieść w pobliskie góry Kiteronu. Przebito dziecięciu kostki, jak dziś jeszcze zabitej zwierzynie przebija się skoki, a przeciągnąwszy przez rany w stopach sznur, uniósł go powolny rozkazom pana pachołek w dzikie ustronie. Zdjęty jednak litością nie porzucił on tam dziecka na śmierć głodową czy też łup dzikich zwierząt, lecz oddał je znajomemu pasterzowi z Koryntu, który na tych samych polanach górskich pasał swoje bydło. Ten znów powierzył nieszczęśliwe pacholę bezdzietnym panom Koryntu, królowi Polybosowi i jego małżonce Meropie. Tutaj tedy wzrastał młodzieniec, nazwany Edypem, czyli dosłownie Obrzmiałonogim, od blizn, które widniały na jego zranionych niegdyś stopach.

> Spędził on pierwsze lata szczęśliwe w błogiej nieświadomości, że nie był właściwie synem przybranych tych rodziców. Nierozważne jednak słowo towarzysza wzbudziło w nim pewne niepokoje, których nie umiał stłumić; postanowił tedy w Delfach od Apollina dowiedzieć się prawdy. Bóg jednak, zamiast pożądanego światła, dał mu straszną odpowiedź, że własnego ojca zamorduje, pojmie za żonę własną matkę i spłodzi z nią nieszczęsne pokolenie. Aby uniknąć tej grozy, opuścił tedy Edyp Korynt, gdzie pozostali jego mniemani rodzice, i samowolnie puścił się na wędrówkę przez Focydę. W tym samym zaś czasie król tebański Lajos wybrał się był w podróż do wyroczni delfickiej. Przypadek zrządził, że w ciasnym wąwozie poczet króla spotkał się z młodzieńczym pielgrzymem. Przy wymijaniu się doszło do zwady i bójki, która zakończyła się krwawo. Młody Edyp zabił Lajosa i jego towarzyszy, z wyjątkiem jednego, który wrócił do Teb i aby zakryć się tutaj przed hańbą i zarzutem tchórzostwa, rozsiewał wieść, iż król zginął z rąk rozbójników.

> Edyp tymczasem, pielgrzymując dalej, przybył do stolicy tebańskiej. Tutaj sprawował po śmierci Lajosa rządy Kreon, brat królowej Jokasty. Ale miasto jęczało pod obuchem srogiego nieszczęścia; bóstwo bowiem zagniewane, podobno Hera, nasłało tu jakiegoś potwora, który porywał i uśmiercał tebańskich młodzieńców. Potwór ten o twarzy ludzkiej, ciele i szponach lwa skrzydlatego, nazywał się Sfinksem, czyli zmorą albo „dławicielką”. Dłuższy czas oczekiwano już tam zbawcy, który by gród od tej plagi wyzwolił; nagle pojawił się nieznany przybysz z obczyzny, Edyp, i zwalczył groźnego potwora. W nagrodę miasto oddało mu rękę królowej Jokasty. — Jest to motyw częsty w baśniach wszystkich wieków i narodów, opowiadających chętnie o rycerzach, którzy przez czyn waleczny, zwycięskie pokonanie dzikiego zwierza czy też dziwoląga zdobywają sobie rękę księżniczek czy królewien. Później baśń ta została przetworzona i Sfinks stawiał śmiałkom zagadki, od których rozwiązania zależało ich życie. Edyp według tych opowieści odgadł rzekomo, że zagadka o istocie, która z rana na czterech nogach chodzi, w południe na dwóch, a na trzech pod wieczór, odnosi się do człowieka i jego żywota; po czym Sfinks, uznawszy się za pokonanego, rzucił się sam w przepaść ze skały, z której dotąd groził miastu i gnębił jego mieszkańców.

> Dzielny przybłęda objął więc rządy w Tebach i pojął Jokastę za małżonkę. Jako dzieci z kazirodczego tego związku nazywa poezja znane postaci Eteokla i Polinika, Antygonę i Ismenę. Po pewnym czasie zaczyna się atoli prawda i groza położenia na wierzch wybijać. Edyp sam usiłuje ją odkryć i wyśledzić. Kiedy zaś łuski z oczu mu spadły, targa się on na wzrok swój, a oślepiony znosi teraz różne cierpienia, czy to w ciemnicy więzienia, czy, według innego podania, na tułaczce.

> Dojrzeliśmy pewne rysy baśni ludowej w tej opowieści; na dnie jednak tego mitu o Edypie leżała jakaś wiara w bóstwo ziemne, które z matki ziemi zrodzone, jak każdy jej płód, następnie znów się z nią łączy i żeni, ciągle więc się odnawia i usuwa przeszłość, t. j. dawny rok, czyli własnego ojca. To ziemskie bóstwo morduje więc corocznie swego rodzica i poślubia własną matkę. — Fantazja Greków zmieniła z czasem matkę-ziemię w śmiertelną kobietę, a jej syna-małżonka w króla i bohatera, ubierając ich losy w tysiączne barwy i różnorodne zdarzenia. Wielka groza osiadła odtąd na całym tym podaniu.

### Król Edyp


OSOBY DRAMATU

EDYP

KAPŁAN

KREON

CHÓR TEBAN

TYREZJASZ

JOKASTA

POSŁANIEC Z KORYNTU

SŁUGA LAJOSA

POSŁANIEC DOMOWY


#### PROLOG

EDYP


O dzieci, Kadma[7] starego potomstwo,
Czegoście na tych rozsiedli się progach,
Trzymając w ręku te wiązki błagalne[8]?
Czemuż nad miastem dym wonnych kadzideł
Wznosi się razem z modlitwą i jękiem?
Ja, że nie chciałbym przez usta posłańców
O tym zasłyszeć, sam tutaj przybyłem,
Ja, Edyp, sławą cieszący się ludzi.
— Rzeknij więc, starcze, boś ty powołany
Za innych mówić, co was tu zebrało,
Strach czy cierpienie? Wyjaw to mężowi,
Co chce wam ulżyć; bo byłby bez serca,
Gdyby ten widok mu serca nie wzruszył.


KAPŁAN


O Panie, który ziemicą tą władasz,
Widzisz, jak garnie się wsze pokolenie
Do twych ołtarzy; jedni, to pisklęta
Długiego lotu niezdolne, a drugich
Wiek już pogarbił; ja służę Zeusowi
A tamci innym bogom; równe tłumy
Siadły gdzie indziej, gdzie chramy Pallady[9]
I tam, gdzie ołtarz Ismena[10] popielny,
Bo miasto — jak ty sam widzisz — odmęty
Złego zalały i lud bodaj głowę
Wznosi wśród klęski i krwawej pożogi,
Mrąc w ziemi kłosach i ziemi owocach,
Mrąc w stadach bydła i niewiast porodach,
Płonnych od kiedy bóg ogniem zionący[11]
Zaciążył srogą nad miastem zarazą,
By grody Kadma pustoszyć, a jękiem
Czarne Hadesu wzbogacić ostępy.
Choć więc my ciebie nie równamy bogom,
Ani te dzieci, siedliśmy w tych progach,
Bo ciebie pierwszym mienimy wśród ludzi,
Wśród ciosów życia i wśród nieba gromów.
Tyś bo przybywszy, gród stary Kadmosa
Od strasznych ofiar dla Sfinksa[12] wyzwolił,
Nic od nas wprzódy się nie wywiedziawszy,
Ni pouczony; nie, z ramienia bogów
Dałeś nam życia ochłodę i ulgę.
A więc ku tobie, któryś nam najdroższym,
Ślemy, Edypie, tę prośbę błagalną,
Byś nas ratował, czy z bogów porady
Znajdując leki, czy z ludzi natchnienia.
Bo przecież widzę, jako doświadczonych
Rady najlepszym poprawy zadatkiem.
Nuże więc, mężom ty przoduj, skrzep miasto,
Nuże, rozważnie działaj, bo ta ziemia
Zbawcą cię mieni za dawną gotowość.
Niechbyśmy rządów twych tak nie pomnieli,
Iż po naprawie upadek nas zgrążył;
Ale stanowczo wznieś gród ten ku szczęściu;
Z ptakiem tu dobrej nastałeś ty wróżby
I dziś dorównaj tej szczęsnej przeszłości.
Bo jeśli nadal zachowasz ster rządów,
Piękniej ci mężom przewodzić, niż próżni.
Ni gród, ni okręt nic przecie nie waży,
Jeśli nie stanie męża dla ich straży.


EDYP


O biedna dziatwo! Nazbyt ja świadomy
Próśb waszych celu; wiem, że wszystkie domy
Gnębi choroba, lecz wśród zła powodzi
Najgorsza nędza w mą osobę godzi.
Bo was jedynie własne brzemię dręczy,
Gdy moja dusza za mnie, za was jęczy,
Za miasto całe; ze snu się nie budzę
Na wasze głosy; wiedzcie, że łzy ronię
I częstym troski błąkaniem się trudzę,
By co obmyślić ku ludu obronie.
I uczyniłem, co dobrem się zdało,
Syna Menojka[13], a żony mej brata
Do Apollina pytyjskich wyroczni[14]
Posłałem, aby Kreon się wywiedział,
Co czyniąc, mówiąc, zbawiłbym to miasto.
A odmierzając dzień jego odejścia,
Już spokój tracę, bo nad miarę czasu
Zwykłą nie widać go w domu z powrotem.
Lecz skoro wróci — to byłbym przewrotnym,
Gdybym za głosem nie postąpił boga.


KAPŁAN


Mówisz nam z duszy, a właśnie zwiastują
Okrzyki ludzi Kreona przybycie…


EDYP


O Apollinie! Niechby on ze słowem
Tak zbawczym przyszedł, jak wygląd ma jasny.


KAPŁAN


Dobrą nowinę ja wróżę, bo czyżby
Inaczej wieńczył swą głowę wawrzynem[15]?


EDYP


Wnet się dowiemy, już słyszeć nas może. —
O książę, krewny mi synu Menojka,
Jakież przynosisz nam wieści od bóstwa!


KREON


Dobre, bo mniemam, że i ciężkie sprawy
Z dobrym obrotem szczęsnymi się stają.


EDYP


Jakież jest słowo? bo z tej oto mowy
Strachu bym nie mógł wysnuć, ni otuchy.


KREON


Czy chcesz, bym mówił od razu przed ludźmi,
Lub wszedł do domu; na wszystko ja gotów.


EDYP


Mów tu, wszem wobec; bo tamtych katusze
Bardziej mnie dręczą, niż strach o mą duszę.


KREON


Niech więc wypowiem, co Bóg mi obwieścił. —
Febus[16] rozkazał stanowczo, abyśmy
Ziemi zakałę, co w kraju się gnieździ,
Wyżęli i nie znosili jej dłużej.


EDYP


Jakim obrzędem? gdzież skryta ta zmora?


KREON


Wypędzić trzeba, lub mord innym mordem
Okupić[17], krew ta ściąga na nas burze.


EDYP


Jakiegoż męża klęskę Bóg oznacza?


KREON


Rządził, o królu, niegdyś nad tą ziemią
Lajos, zanim tyś ujął ster rządu.


EDYP


Wiem to z posłuchu, bom męża nie zaznał.


KREON


Tych więc, co jego zabili, rozkazał
Bóg nam ukarać i pomścić stanowczo.


EDYP


Ale gdzież oni? Gdzież znajdą się ślady
Dawnej i wiekiem omszałej już zbrodni?


KREON


W tej, mówił, ziemi; śledźmy a schwytamy.
Ujdzie bezkarnie to, co człek zaniecha.


EDYP


Czy w wnętrzu domu, czy też gdzie na polu,
Czy na obczyźnie Lajosa zabito?


KREON


Wyszedł on z kraju pielgrzymem i potem
Już nie powrócił do swojej stolicy.


EDYP


A świadka albo towarzysza drogi
Czyż niema, by się go można wypytać?


KREON


Zginęli; jeden, który zbiegł z przestrachem,
Krom[18] jednej rzeczy nic nie wie stanowczo.


EDYP


Cóż to? rzecz jedna wiele odkryć może,
Byleby czegoś mógł domysł się czepić.


KREON


Mówił, że Lajos nie z jednej padł ręki,
Lecz że liczniejsi napadli go zbóje.


EDYP


Czyżby zbójowi, gdyby on pieniędzy
Stąd nie był dostał, starczyło odwagi?


KREON


Wieść to głosiła, lecz po zgonie króla
Nikt nie wystąpił, by pomścić tę zbrodnię.


EDYP


I cóż sprawiło, że po klęsce króla
Prawdy wyświecić tutaj nie zdołano?


KREON


Sfinks ciemnowróży ku troskom chwilowym
Od spraw tajemnych odciągnął uwagę.


EDYP


Więc od początku ja rzeczy ujawnię.
Bo słusznie Febus i ty równie słusznie
Ku umarłemu zwróciliście troskę;
Z wami ja wspólnie siły złączonymi
Spłacę, dług bogu i dług naszej ziemi,
A tym nie dalszym z pomocą ja idę,
Lecz sam ze siebie tę zrzucę ohydę.
Bo ów morderca mógłby równie łacno
Zbrodniczą dzisiaj na mnie podnieść rękę.
Zmarłemu służąc, usłużę więc sobie.
Nuże więc, dzieci, powstańcie z tych stopni
Co prędzej wiązki podniósłszy błagalne[19].
I niech kto inny lud na wiec tak zbierze,
Iżby gotowym mnie wiedział; a z woli
Bogów los szczęścia spłynie lub niedoli.


KAPŁAN


Powstańmy, dziatwo; przecież nas tu wiodły
Te właśnie cele, które on obwieszcza.
A niechby Febus, co przesłał te rady,
Jak zbawca z ciężkiej nas wywiódł zagłady.


#### PARODOS

CHÓR


Zeusa wieści ty słodka, jakież w dostojne Teb progi
Z Delf grodu, co się złotem lśni[20],
Wici niesiesz mi?
Duch się wytęża, a kłębią się myśli od grozy i trwogi.
Delicki władco, o Peanie[21],
Drżę ja, czy nowy trud nastanie,
Czy dawne trudy w czasów odnowisz kolei?
Głosie niebiański, ty przemów, ty dziecię złotej nadziei!

Naprzód niechaj mnie Zeusa córa, odwieczna Pallada
I Artemida wspomoże,
Która strzeże tej ziemi i tron okrężny zasiada
Na Teb agorze.
Przyjdź i Febie[22] w dal godzący,
Stańcie troje jak obrońcy.
Jeśli już dawniej wy grozę ciążącą na mieście
Precz stąd wyżęli, przybądźcie i teraz i pomoc mi nieście.

Zło mnie bezbrzeżne dotknęło. O biada!
Naród wśród moru upada
I myśli zbrakło już mieczy
Ku obronie i odsieczy,
Pola kłosem się nie skłonią,
Matki w połogach mrą lub płody ronią.
Jak lotne ptaki, wartkie błyskawice,
Mkną ludzie cwałem w Hadesu ciemnice.

Nad miastem zawisła głusza
I stosy trupów po ulicach leżą,
A śmierć i dżumę szerzą;
Nikt ich nie płacze, nie rusza.
Żony i matki z posrebrzonym włosem
Żałobnym zawodzą głosem.
Skarga wszechludu zabłysła wśród nocy,
O Zeusa złota córo, udziel nam pomocy!

Przybądź chyżo — oto wróg,
Choć mu nie lśni mieczem dłoń,
Z krzykiem wtargnął w miasta próg.
Wyprzyj go na morską toń
Lub pędź w niegościnną dal,
W głębie trackich fal

Choć oszczędzi ciemna noc,
To dzień wtóry zgnębi dom,
Ty, co grzmotów dzierżysz moc,
Zeusie, ciśnij grom!

Z twego łuku złotych strun,
Puść, Apollo, krocie strzał,
Artemis, spuść żary łun,
Z którymi mkniesz wśród Lykii skał[23].
Ciebie wzywam, złotosploty[24],
Boś tej ziemi syn,
Niechaj zaznam twej ochoty,
Ty, coś panem win!
O Bakchusie, pośród gór
Pląsasz w Menad gronie,
W Boga klęsk[25], co niesie mór,
Żagwią mieć, co płonie!


#### EPEJSODION I

EDYP


Prosisz, a prosząc mógłbyś znaleźć ulgę,
Siłę i z kaźni srogich wyzwolenie,
Jeśli słów moich posłuchasz powolnie,
Które ja, obcy zupełnie tej wieści
I obcy — sprawie, wypowiem. Toć sam bym
Nie wiele zbadał bez wszelkiej wskazówki.
Teraz, żem świeżym tej gminy jest członkiem,
Do was się zwracam z następną przemową:
Kto z was by wiedział, z czyjej zginął ręki
Śmiercią ugodzon Lajos Labdakida[26],
Niech ten mi wszystko wypowie otwarcie.
Gdyby zaś bał się sam siebie oskarżać.
Niech wie, że żadnej srogości nie dozna
Nad to, że cało tę ziemię opuści.
A jeśli w obcej by ziemi kto wiedział
Sprawcę, niech mówi, otrzyma nagrodę
I nadto sobie na wdzięczność zasłuży.
Lecz jeśli milczeć będziecie, kryć prawdę,
To o przyjaciół się trwożąc, to siebie,
Tedy usłyszcie, co wtedy zarządzę.
Niechajby taki człowiek w naszej ziemi,
Nad którą władzę ja dzierżę i trony,
Ani nie postał, ni mówił z innymi,
Ni do czci bogów nie był dopuszczony,
Ni do żadnego wspólnictwa w ofierze.
Zawrzyjcie przed nim podwoi ościeże,
W żadnym on domu niech nigdy nie spocznie,
Bo tego chciały pytyjskie wyrocznie.
Ja więc i Bogu i zbrodni ofierze
Ślubuję taką służbę i przymierze.
I tak złoczyńcy klnę, aby on w życiu,
Czy ma wspólników, czyli sam w ukryciu,
Nędzy, pogardy doświadczył i sromu.
I zaklnę dalej, że gdyby osiadły
Z moją się wiedzą w mym odnalazł domu,
Aby te klątwy na mą głowę spadły.
A was zaklinam, abyście to wszystko
Czynili dla mnie, boga i tej ziemi
Od zbóż i bogów tak osieroconej.
Bo choćby boga głos nie nakazywał,
Nie trzeba było popuścić bezkarnie
Śmierci przedniego człowieka i króla
Lecz rzecz wyśledzić. Że ja teraz dzierżę
Rządy te, które on niegdyś sprawował,
Łoże i wspólną z nim dzielę niewiastę;
Że moje dzieci byłyby rodzeństwem
Jego potomstwa, gdyby on ojcostwem
Mógł się był cieszyć; że grom weń ugodził,
Przeto ja jakby za własnym rodzicem
Wystąpię za nim, wszystkiego dokonam,
Aby przychwytać tego, co uśmiercił
Syna Labdaka, wnuka Polydora,
Któremu Kadmus i Agenor przodkiem.
A tym, co działać omieszkają, bogi
Niech ani z ziemi nie dopuszczą płodów,
Ni dziatek z niewiast; niech oni marnieją
Wśród tej zarazy, lub gorszym dopustem.
Was za to, którzy powolni mym słowom,
Wspólnictwo Diki[27] niech skrzepi łaskawie
I bogi w każdej niech poprą was sprawie.


CHÓR


Jak mnie zakląłeś, tak powiem ci, książę.
Ni ja zabiłem, ni wytknąć bym umiał
Tego mordercy; ten, co drogi wskazał,
Febus, sam jeden odkryłby złoczyńcę.


EDYP


Słusznie to rzekłeś. Ale wymóc z bogów,
Czego nie zechcą, nie zdoła śmiertelny.


CHÓR


Lecz drugie wyjście śmiałbym ci polecić.


EDYP


Mów i o trzecim, jeżeli ci świta.


CHÓR


Mistrzowi wiedzy najbliżej dorówna
Tyrezjasz[28], jego więc rady sięgając,
Najwięcej, książę, zyskałbyś dziś światła.


EDYP


Przecież już anim tego nie zaniechał;
Bo za namową Kreona dwukrotnie
Słałem umyślnych, a zwłoka mnie dziwi.


CHÓR


Inne bo rzeczy są głuche i marne.


EDYP


Co mniemasz? Każdy tu szczegół ma wagę.


CHÓR


Mówią, że zginął z rąk ludzi podróżnych.


EDYP


I ja słyszałem. Lecz świadka nie widać.


CHÓR


Toć, jeśli w sercu drobinę ma trwogi,
On się przed twymi ulęknie przekleństwy.


EDYP


Nie strwożą słowa, kogo czyn nie straszył.


CHÓR


Lecz otóż człowiek, co sprawy wyjaśni.
Bo już prowadzą boskiego wróżbitę,
W którego duszy prawda ma ostoję.


Wchodzi Tyrezjasz

EDYP


O Tyrezjaszu, co sprawy przenikasz
Jasne i tajne, na ziemi i niebie!
Chociaż ty ślepym, nie uszło twej wiedzy,
Jako choruje gród ten, przeto w tobie
Upatrzyliśmy zbawcę i lekarza.
Bo Febus, jak ci już może donieśli,
Po wieściach naszych tę wróżbę obwieścił,
Że wyzwolenie li wtedy nastąpi,
Skoro odkrywszy morderców Lajosa
Na śmierć ich albo wygnanie skażemy.
Ty przeto, lotu ptaków nie niechając,
Ni innych środków twej wróżbiarskiej sztuki,
Siebie i miasto, ratuj mą osobę,
I zbaw nas z wszelkiej zakały tej zbrodni.
W tobie nadzieja; kto, czym tylko może,
Wesprze bliźniego, spełni dzieło boże.


TYREZJASZ


Biada, o biada tej wiedzy, co szkodę
Niesie wiedzącym; znam ja to zbyt dobrze
I pomny na to nie byłbym tu stanął.


EDYP


W czym powód, żeś tu przybył po niewoli?


TYREZJASZ


Puść mnie do domu; bo łacniej co twoje
I ja co moje zniosę, gdy usłuchasz.


EDYP


Miastu, któregoś dzieckiem, służyć radą
Jest obowiązkiem miłości i prawa.


TYREZJASZ


Widzę, że słowa niekoniecznie w porę
Tyś wyrzekł; obym ja równie nie zbłądził.


CHÓR


Na bogów, wiedząc nie ukrywaj światła,
Przecież my wszyscy na klęczkach błagamy.


TYREZJASZ


Wy wszyscy w błędzie. Ja nigdy złych rzeczy
Moich, by nie rzec… twoich, nie wyjawię.


EDYP


Więc wiedząc, zmilkniesz? czyż myślisz człowieku
Miasto to zdradzić i zniszczyć ze szczętem?


TYREZJASZ


Ani ja ciebie, ni siebie nie zmartwię.
Próżno mnie kusisz, nie rzeknę już słowa.


EDYP


Ze złych najgorszy — bo nawet byś skałę
Obruszył — wiecznie więc milczeć zamierzasz
I niewzruszony tak wytrwać do końca?


TYREZJASZ


Upór mój ganisz, a w sobie nie widząc
Obłędów gniewu, nade mną się znęcasz.


EDYP


Któż by na takie nie uniósł się słowa,
Którymi nasze znieważasz ty miasto?


TYREZJASZ


Zejdzie to samo, choć milcząc się zaprę.


EDYP


Przeto co zejdzie, winieneś nam jawić.


TYREZJASZ


Nic już nie rzeknę. Ty zaś, jeśli wola,
Choćby najdzikszą wybuchnij wściekłością.


EDYP


A więc wypowiem, co mi w błyskach gniewu
Już świta; wiedz ty, iż w moim mniemaniu
Tyś ową zbrodnię podżegł i zgotował
Aż po sam zamach; a nie byłbyś ślepym,
To i za czyny bym ciebie winował.


TYREZJASZ


Doprawdy? a więc powiem ci, byś odtąd
Twego wyroku pilnując, unikał
Wszelkiej i ze mną, i z tymi rozmowy,
Jako ten, który pokalał tę ziemię.


EDYP


Jakie bezczelne wyrzucasz ty słowa?
I gdzież zamyślasz przed srogą ujść karą?


TYREZJASZ


Uszedłem, prawda jest siłą w mej duszy.


EDYP


Gdzieś ty ją nabył? Chyba nie z twej sztuki.


TYREZJASZ


Od ciebie. Tyś mnie zmusił do mówienia.


EDYP


Czego? Mów jeszcze, abym się pouczył.


TYREZJASZ


Czyś nie rozumiał, czy tylko mnie kusisz?


EDYP


Nie wszystko jasnym; więc powtórz raz jeszcze.


TYREZJASZ


Którego szukasz, ty jesteś mordercą.


EDYP


Nie ujdziesz kary za wtórą obelgę.


TYREZJASZ


Mam mówić więcej, by gniew twój zaostrzyć?


EDYP


Mów co chcesz, słowa twe na wiatr ulecą.


TYREZJASZ


Rzeknę, iż z tymi, co tobie najbliżsi,
W sromie obcując, nie widzisz twej hańby.


EDYP


Czy myślisz nadal tak bredzić bezkarnie?


TYREZJASZ


Jeżeli w prawdzie jest moc i potęga.


EDYP


O jest, lecz w tobie jej nie ma, boś ślepym
Na uchu, oczach i ślepym na duchu.


TYREZJASZ


A ty nieszczęsny urągasz, ty, który
Wnet staniesz wszystkim na urągowisko?


EDYP


Nocy ty synem, zaszkodzić nie zdołasz.
Ni mnie, ni innym, co w słońce patrzymy.


TYREZJASZ


Bo nie pisano, abym ja cię zwalił;
Mocen Apollo, aby to wykonać.


EDYP


Czy to są twoje sztuki, czy Kreona?


TYREZJASZ


Nie Kreon, lecz ty sam sobie zatratą.


EDYP


Skarby, królestwo i sztuko, co sztukę
Przewyższasz w życia namiętnych zapasach,
Jakże was zawiść natrętnie się czepia,
Jeżeli z tronu, którym mnie to miasto
W dani, bez prośby mojej zaszczyciło,
Kreon, ów wierny, ów stary przyjaciel
Zdradą, podstępem zamierza mnie zwalić
I tak podstawią tego czarodzieja,
Kuglarza, który zysk bystro wypatrzy,
A w swojej sztuce dotknięty ślepotą.
Bo, nuże, rzeknij, kiedyś jasno wróżył?
Dlaczego, kiedy zwierz ów śpiewotwórczy
Srożył się, zbrakło ci słów wyzwolenia?
Przecież zagadkę tę nie pierwszy lepszy
Mógł był rozwiązać — bez jasnowidzenia.
A tobie wtedy ni ptaki, ni bogi
Nic nie jawiły; lecz ja tu przyszedłszy
Nic nie wiedzący zgnębiłem potwora,
Ducha przewagą, nie z ptaków natchnienia,
Mnie więc ty zwalić zamierzasz, w nadziei,
Że bliskim będziesz przy Kreona tronie.
Lecz ciężko i ty jak ów, co podżega,
Odpokutujesz, a gdyby nie starość,
Wraz byś otrzymał kaźń za twe zamysły.


CHÓR


Nam mowa starca wydała się gniewną,
I twoja także, Edypie, a przecież
To nie na czasie; lecz patrzeć należy,
Byśmy głos boga spełnili najlepiej.


TYREZJASZ


Chociaż ty władcą, jednak ci wyrównam
W odprawie. Słowem i ja także władam.
Nie twoim jestem sługą, lecz Apolla;
I nie zawezwę zastępstwa Kreona,
Lecz sam ci powiem, tobie, który szydzisz
Z mojej ślepoty, patrzysz a nie widzisz
Nędzy twej, nie wiesz z kim życie ci schodzi,
Gdzie zamieszkałeś i kto ciebie rodzi.
Między żywymi i zmarłymi braćmi
Wzgardę masz, klątwy dwusieczne cię z kraju
Ojca i matki w obczyznę wygnają,
A wzrok, co, światło ogląda, się zaćmi.
Jakiż Kiteron[29] i jakie przystanie
Echem nie jękną na twoje wołanie,
Gdy przejrzysz związki, kiedy poznasz nagle,
W jaką to przystań nieprzystojną żagle
Pełne cię wniosły; nieszczęścia ty głębi
Nie znasz, co z dziećmi cię zrówna i zgnębi. —
Szydź więc z Kreona, szydź z mojej ty mowy
Bo niema człeka między śmiertelnymi,
Którego złe by straszniej zmiażdżyć miało.


EDYP


Czy znośnym takie wysłuchać obelgi?
Precz stąd co prędzej sprzed mego oblicza,
Co żywo z tych się wynosić mi progów!


TYREZJASZ


Nie byłbym stanął, gdybyś nie był wzywał.


EDYP


Gdybym był wiedział, że brednie pleść będziesz,
Nie byłbym ciebie zawezwał przed siebie.


TYREZJASZ


Bredzącym może li tobie się wydam, —
Tym, co cię na świat wydali, rozsądnym.


EDYP


Jakim? Zaczekaj! Któż moim rodzicem?


TYREZJASZ


Ten dzień cię zrodzi i ten cię zabije.


EDYP


Jakież niejasne ty stawiasz zagadki?


TYREZJASZ


Czyś nie ty mistrzem w ich rozwiązywaniu?


EDYP


Urągaj temu, w czym uznasz mnie wielkim.


TYREZJASZ


A jednak to cię zgubiło zdarzenie.


EDYP


Jeślim wyzwolił gród — niech i tak będzie.


TYREZJASZ


Więc już uchodzę. — Prowadź mnie, pacholę.


EDYP


Niech cię prowadzi. Obecność twa przykra,
Twoje odejście usunie tę plagę.


TYREZJASZ


Rzekłszy co miałem — idę, nie z obawy
Przed twym obliczem, bo próżne twe groźby.
A powiem jeszcze: człek, którego szukasz,
Z dawna pogróżki i wici o mordzie
Lajosa głosząc, jest tutaj na miejscu.
Obcym go mienią, ale się okaże,
Iż on zrodzony w Tebach; nie ucieszy
Tym się odkryciem; z widzącego ciemny,
Z bogacza żebrak — na obczyznę pójdzie,
Kosturem drogi szukając po ziemi.
I wyjdzie na jaw, że z dziećmi obcował
Własnymi, jak brat i ojciec, że matki
Synem i mężem był, wreszcie rodzica
Współsiewcą w łożu i razem mordercą.
Zważ to, a jeśli to prawdę obraża,
Za niemądrego ogłoś mnie wróżbiarza.


#### STASIMON I

CHÓR


Na kogóż wskazał delfickich głos skał
Kto strasznej zbrodni krwią ręce swoje zlał.
Niechby szybkim pędem koni,
Co cwałują w chmur tabunie,
Uszedł on pogoni!
Bo Apollo wnet nań runie
Z błyskiem, gromem, burzą,
I niechybne wnet Erynje[30] grozie tej przywtórzą.

Więc z Parnasu[31] śnieżnych wirchów głos błyszczący padł,
By przestępcy ukrytego badać wszędzie ślad
On jak buhaj w dzikim lesie
Raz postoi w ciemnych grotach,
To znów w skalne jary rwie się
W omylnych obrotach.
Od wyroczni w środku ziem[32] w dalsze pomknie sioła,
Ale słowo wciąż jej żyje i krąży dokoła.

Straszną, o straszną wróżbiarz budzi trwogę,
Słowom przywtórzyć ni przeczyć nie mogę.
Błądzę wśród obaw; i błądząc, już nie wiem,
Między Labdakidów rodem
A synem Polybosa, cóż gniewu zarzewiem,
Co mogło być walki powodem.
Wieść o tym milczy. Po cóż bym więc ujął Edypa ja sławy
Jako mściciel ciemnej sprawy?

Zeus i Apollo przenikną człowieczych dusz ciemnie,
A fałszywy sąd tego, któryby nade mnie
Stawiał wróżbiarza. Bywa, iż posiędzie
Mąż jeden więcej mądrości.
Lecz nie przywtórzę mu nigdy, aż prawda na jaw się dobędzie.
Bo gdy potwór skrzydlaty[33] w grodzie naszym gości,
Stanął mąż i wyzwolił i zagoił rany;
Nie dozna on mojej przygany.


#### EPEJSODION II

KREON


Drodzy ziomkowie, doszło moich uszu,
Że Edyp władca ciężko mnie winuje.
Więc tu przybywam zrażony; bo jeśli
Mniema, iż ja się czy słowem, czy rzeczą
Do troski, co go gnębi, przyczyniłem,
To już nie pragnę dłuższego żywota
Pod tym zarzutem. Toć takie mniemanie
Nie drobną tylko wyrządza mi krzywdę,
Ale największą, skoro ja rodakom,
Wam i mym bliskim przewrotnym się wydam.


CHÓR


Zarzut ten jednak w gniewliwym zapale
Raczej się począł, a nie w głębi duszy.


KREON


Skąd te posłuchy, iż z mego podmuchu
Wróżbiarz kłamliwe wygłasza twierdzenia?


CHÓR


Słowo to padło; skąd poszło, ja nie wiem.


KREON


I z prostym wzrokiem i z wzniesionym czołem
Takie tu na mnie miotano zarzuty?


CHÓR


Nie wiem. Co władcy czynią, ja nie śledzę.
Lecz otóż książę sam kroczy z pałacu.


EDYP


Tyś tutaj? A więc śmiesz tak być bezczelnym,
Aby do moich przybliżać się progów,
Ty, coś zamierzył popełnić morderstwo
I z władzy króla mnie gwałtem ograbić?
Rzeknij, na bogów, czy słabość czy głupstwo
We mnie spostrzegłeś, by snuć te zamiary?
Czyś mniemał, że twych ukrytych podstępów
Nie dojrzę, że się obronić nie zdołam?
Czyż nie przewrotnem twoje przedsięwzięcie,
Bez sił, wspólników, tak rwać się na trony,
Które się ludźmi zdobywa i złotem?


KREON


Radzę ci naprzód wysłuchać mej mowy,
A potem rzeczy poznawszy, osądzić.


EDYP


W słowach ty dzielny, lecz złym ci ja będę
Uczniem, bo mam cię za zdrajcę i wroga.


KREON


Posłuchaj oto, co powiem w tej sprawie.


EDYP


Nie praw ty oto, że jesteś bez winy.


KREON


Jeżeli mniemasz, że upór jest skarbem,
Choć bezrozumny, to mniemasz przewrotnie.


EDYP


Jeżeli sądzisz, iż krzywdząc krewnego
Nie zaznasz kary, to sądzisz fałszywie.


KREON


Uznam twe zdanie, lecz poucz mnie przecież,
Cóż ci się teraz wydarzyło złego?


EDYP


Czyś mnie namawiał, czyli nie namawiał,
Bym tu sprowadził znanego wróżbitę?


KREON


I dziś obstaję przy tej samej radzie.


EDYP


Jakże, to dawno od czasu, gdy Lajos…


KREON


Cóż począł? Słów twych nie całkiem pojmuję.


EDYP


Zniknął śmiertelnym ugodzony ciosem?


KREON


Będzie już dawno od tego zdarzenia.


EDYP


Czyż wtedy wróżbiarz sprawował swą sztukę?


KREON


Równie był mądrym i w równej już cenie.


EDYP


Czyż on naówczas mnie wspomniał choć słówkiem?


KREON


Nigdy, przynajmniej jam tego nie słyszał.


EDYP


A czyście wtedy zarządzili śledztwo?


KREON


Tak, oczywiście, lecz było daremne.


EDYP


I czemuż wtedy nie gadał ten znachor?


KREON


Nie wiem; a kiedy czego nie wiem, milczę.


EDYP


Lecz tyle z wiedzą mógłbyś rzec i znawstwem…


KREON


Co znów? nie zaprę się rzeczy mi znanych.


EDYP


Gdyby nie schadzki z tobą, nie nazwałby
Śmierci Lajosa on moich rąk dziełem,


KREON


Jeśli tak mówi, wiesz to sam; ja ciebie
Chciałbym wypytać, jak ty mnie badałeś.


EDYP


Badaj, bo mordu mi nikt nie dowiedzie.


KREON


Mów więc — masz li ty mą siostrę za żonę?


EDYP


Tego pytania zaprzeczyć nie mogę.


KREON


Czy nie dopuszczasz onej do współrządów?


EDYP


Cokolwiek zechce, przyznaję jej chętnie.


KREON


Czyż więc ja trzeci nie równam się z wami?


EDYP


W tym właśnie widzę twą złość i przewrotność.


KREON


Nie, gdybyś słuchał, jak ja cię słuchałem
Rozważ to naprzód, czy kto by przekładał
Rządy wśród trwogi nad spokój pogodny,
Któryby równą zapewniał mu siłę.
Jam tedy nigdy nie marzył, by królem
Być raczej niżli królewskie mieć życie,
I nikt rozumny tego nie zapragnie.
Teraz mam wszystko od ciebie bez znoju,
Gdy królów wolę częstokroć mus pęta.
Jakże przeniósłbym więc godność i trony
Nad stanowisko, co dzierżę wśród wczasów?
Nie jestem przecie głupim, by pożądać
Czegoś innego nad zaszczyt z korzyścią.
Czczą mnie tu wszyscy, wszystko mi się kłania,
Ci, co do ciebie dążą, mi schlebiają,
Bo od mej łaski tak wiele zależy.
Więc czemuż bym ja to wszystko porzucił?
Nie wykolei się człowiek rozważny,
Ani bym powziął ja takich zamiarów,
Ani też innych nie poparł w tym dziele.
Więc dla dowodu zapytaj się w Delfach,
Czy w całej prawdzie oddałem głos boga;
A gdybyś poznał, że spiski knowałem
Wespół z wróżbitą, to chwyć mnie i zabij
Dwoistym, moim i twoim wyrokiem!
Ale nie rzucaj niepewnych podejrzeń,
Bo się nie godzi złych mienić prawymi,
Ni prawych złymi bez wszelkiej przyczyny.
Dobrego człeka odepchnąć, to tyle,
Jakby kto drogiej wyzbył się chudoby.
Poznasz to z czasem stanowczo, albowiem
Cnocie czas jeden świadectwo wystawi,
A złość nieprawych dzień jeden wyjawi.


CHÓR


Pięknie on mówił i zlecił przezorność,
Bo człek porywczy zbyt łatwo się potknie.


EDYP


Nagle i chyłkiem gdy ku mnie podstąpią,
Trzeba mnie także w rozmyśle być nagłym.
Gdybym w spokoju trwał, to on by dzieła
Dokonał, ja zaś doznałbym wnet szwanku.


KREON


Cóż więc zamierzasz? czy z kraju mnie wygnać!


EDYP


Nic mniej; chcę śmierci twojej, nie wygnania.


KREON


Dowiedź mi naprzód, w czym moja jest wina.


EDYP


Więc ani folgi mi nie dasz, ni wiary?


KREON


Bo ci rozwagi brak.


EDYP


Mam ją dla siebie.


KREON


Trza jej i dla mnie.


EDYP


Ty złym jesteś człekiem.


KREON


A gdybyś błądził?


EDYP


Jednak słuchać trzeba.


KREON


I złego pana?


EDYP


O miasto, ty miasto!


KREON


I ja też miasta cząstką, nie ty jeden.


CHÓR


Dość tego kniaziu; w sam raz, jak spostrzegam,
Wychodzi z domu Jokasta; z nią razem
Trzeba zażegnać drażniące te swary.


JOKASTA


Czemuż, nieszczęśni, jątrzycie się słowy?
Nie wstyd wam ludzi, gdy ogół chorzeje,
Własne poruszać spory i zatargi?
Idź więc do domu ty i pójdź Kreonie,
By błahych żalów nie spiętrzać nad miarę.


KREON


O siostro! Mąż twój straszne miota na mnie
Groźby, podwójne wydziela mi kaźnie:
Albo wygnanie, lub życia utratę.


EDYP


Tak jest, bom schwycił na złych go zamysłach
Podstępnie przeciw mej knutych osobie.


KREON


Niech bym nie uszedł, lecz zginął pod klątwą,
Jeśli prawdziwe twoje oskarżenia.


JOKASTA


Zawierz na bogów, Edypie, tej mowie,
Bacząc nasamprzód na święte zaklęcia,
A potem na mnie i tych co obecni.


CHÓR


Usłuchaj chętnie i mądrze, o to cię błagam, mój władco!


EDYP


W czym mam ustąpić?


CHÓR


Zważ, iż nie był przewrotnym, uszanuj jego zaklęcia!


EDYP


Wiesz, czego żądasz?


CHÓR


Wiem.


EDYP


A więc wypowiedz!


CHÓR


Że pozwał bogów, nie mieć bez przyczyny
Hańbiącej w twarz jego winy!


EDYP


Wiedz ty, iż tego żądając ode mnie,
Żądasz mej śmierci i mego wygnania.


CHÓR


Klnę się na słońce, co niebios wiedzie rej,
Niech bym zginął marnym zgonem,
Jeśli kiedy w duszy mej
Myśl ta postała; w sercu ja zgnębionym
Drżę, iż do nieszczęść, co trapią tę ziemię,
Nowych klęsk przydacie brzemię.


EDYP


Niech więc on idzie, choćbym i ze szczętem
Miał zginąć, albo z hańbą być wygnanym.
Litość mą budzą twe słowa, nie jego.
Moja nienawiść wszędzie go doścignie.


KREON


Zżymasz się jeszcze, kiedy ustępujesz,
Zgnębionym jesteś, gdy gniew twój przycichnie,
Takie natury są sobie katuszą.


EDYP


Precz stąd nareszcie!


KREON


Uchodzę w tej chwili.
Niechby wbrew tobie tamci mnie uczcili.


CHÓR


Księżno, czemu ty zwlekasz, by go wprowadzić do domu?


JOKASTA


Niech bym poznała, co zaszło.


CHÓR


Ciemnych głos padł podejrzeń, które wgryzają się w serce.


JOKASTA


Czy z ust ich obu?


CHÓR


Obu.


JOKASTA


Cóż więc rzekli?


CHÓR


O, dość już cierpień! o, nie każ mi mową
Rany tej jątrzyć na nowo!


EDYP


Widzisz, gdzieś zaszedł ty z twoją mądrością,
Zdradzasz mą sprawę i tępisz mi serce.


CHÓR


Rzekłem już nieraz, o książę,
Że brakłoby mi rozumu i sądu,
Gdybym się zaparł miłości, co z tobą mnie wiąże —
Z tobą, coś nawę tej ziemi do lądu
Skierował pośród burz i mąk.
O nie puszczaj steru z rąk!


JOKASTA


Na bogów, powiedz i mnie wreszcie, królu,
Czemu tak wielkim zapłonąłeś gniewem.


EDYP


Rzeknę — bo więcej cię nad tamtych cenię,
Jakie to Kreon knuł na mnie zamysły.


JOKASTA


Mów, jeśli pewne masz winy poszlaki.


EDYP


On mnie nazywa Lajosa mordercą.


JOKASTA


Czy z własnej wiedzy, czyli też z posłuchu?


EDYP


Nasłał wróżbitę przewrotnego, który
Słów mu oszczędził i głowę osłonił.


JOKASTA


Ty więc nie bacząc wiele na te rzeczy,
Mnie raczej słuchaj i wiedz, iż śmiertelnych
Sztuka wróżenia nie ima się wcale.
Złożę ci na to stanowcze dowody.
Wiedz więc, że Lajos otrzymał był wróżby,
Nie od Apolla, lecz od jego służby,
Iż kiedyś śmierć go z rąk syna pokona,
Co zeń zrodzony — i z mojego łona.
A wszakże jego, jak wieść niesie, obce
Zabiły zbiry w troistym rozdrożu.
A to niemowlę, gdy trzeci dzień świtał,
Przebiwszy u nóg kosteczki, wysadził
On ręką obcą gdzieś w górskich ostępach.
I tak Apollo nie dopełnił tego,
By syn ten ojca powalił, ni groźby,
Że Lajos legnie pod syna zamachem.
A tak głosiły przecie przepowiednie.
Nie troszcz się o nie. Gdy tajemnej toni
Bóg chce co wydrzeć, on sam to odsłoni.


EDYP


Po twoich słowach, jakiż mną owładnął,
Żono, niepokój i ducha wzruszenie!


JOKASTA


Nowa więc troska znów ciebie się czepia?


EDYP


Słyszałem, tak mi się zdaje, że Lajos
Legł, gdzie potrójne rozchodzą się drogi?


JOKASTA


Tak wieść głosiła i dotąd się krzewi.


EDYP


A gdzie spełniono nieszczęsną tę zbrodnię?


JOKASTA


Focydą[34] zwie się kraj ów, a dwie drogi
Z Delf i Daulidy zbiegają się w jedną.


EDYP


A jak to dawno od tego zdarzenia?


JOKASTA


Na krótko, nim ty władcą tej krainy
Zostałeś, wieść ta doszła do stolicy.


EDYP


O Zeusie, cóż ty kazałeś mi spełnić?


JOKASTA


Cóż ci tak serce, Edypie, porusza?


EDYP


Nie pytaj więcej, lecz powiedz mi, jaki
Lajos miał wygląd i w jakim był wieku?


JOKASTA


Smagły był, włosów bielała już wełna,
Od twej postawy niewiele się różnił.


EDYP


Biada mi, straszną rzuciłem ja klątwę,
Jak się wydaje, nieświadom na siebie.


JOKASTA


Cóż mówisz, książę! Z trwogą na cię patrzę.


EDYP


Drżę ja, iż wróżbiarz nie całkiem był ślepym;
Rzecz mi wyjaśnisz, gdy jedno odpowiesz.


JOKASTA


Waham się, ale odrzeknę, gdy spytasz.


EDYP


Czy jechał skromnie, czy też jako książę
Liczną drużynę miał na swe rozkazy?


JOKASTA


Pięciu ich było, a wśród nich obwiestnik;
Wóz tylko jeden Lajosowi służył.


EDYP


Biada — już świta zupełnie; któż tedy
Takich szczegółów udzielił wam, żono?


JOKASTA


Jeden ze służby, co uszedł ze życiem.


EDYP


Czyż on się teraz znajduje w tym domu?


JOKASTA


O nie! bo kiedy wróciwszy zobaczył,
Że ty u steru, że Lajos zabity,
Zwrócił się do mnie z pokornym błaganiem
Bym go posłała na wieś między trzody,
Tak iżby najmniej oglądał to miasto.
Ja go puściłam, bo chociaż niewolnik,
Tej lub i większej był godzien nagrody.


EDYP


Niechby on tu się pojawił co żywo!


JOKASTA


Łatwem to; ale cóż go tak pożądasz?


EDYP


Boję się żono, żem orzekł zbyt wiele,
Więc z tej przyczyny oglądać go pragnę.


JOKASTA


Stawi się tutaj; ale i ja godna,
Byś mi powiedział, co gnębi twą duszę.


EDYP


Nie skryjęć tego, skorom tak daleko
Zapadł już w trwogę; a komuż bym raczej
Wśród takiej burzy otworzył me wnętrze?
Ojcem był moim Polybos z Koryntu,
Matką Merope z Dorydy[35]. Zażyłem
Tam ja czci wielkiej, aż się przytrafiło
Coś, co urazy zapewne jest godnym,
Godnym nie było takiego porywu.
Bo wśród biesiady podniecony winem
Mąż w twarz mi rzucił, że jestem podrzutkiem.
A ja, choć gniewny, umiałem na razie
Się pohamować; nazajutrz badałem
Ojca i matkę, a oni do sprawcy
Takiej obelgi żal wielki uczuli.
To mnie cieszyło; lecz słowa te jednak
Ciągle mnie truły i snuły się w myśli.
A więc bez wiedzy rodziców poszedłem
Do świętych Delfów, a tu mi Apollo
Tego, com badał, nie odkrył; lecz straszne
Za to mi inne wypowiedział wróżby,
Że matkę w łożu ja skalam, że spłodzę
Ród, który ludzi obmierznie wzrokowi,
I że własnego rodzica zabiję.
To usłyszawszy, zdala od Koryntu
Błądziłem, kroki gwiazdami kierując,
Aby przenigdy nie zaznać nieszczęścia,
Hańby, która by spełniła tę wróżbę.
I krocząc naprzód, przyszedłem na miejsce,
Gdzie według ciebie ten król był zabitym.
Zeznam ci wszystko po prawdzie; gdym idąc
Do troistego zbliżył się rozdroża,
Wtedy obwiestnik i mąż jakiś wozem
W konie sprzężonym jadący, jak rzekłaś,
Mnie najechali, i z drogi mnie gwałtem
Woźnica spędzał wraz z owym staruchą.
Ja więc wzburzony uderzam woźnicę,
Co mnie potrącił; a gdy to zobaczył
Starzec, upatrzył gdym podle był wozu,
I w głowę oścień mi wraża kolczasty; —
Oddałem z lichwą; ugodzon kosturem
Runął on na wznak ze środka siedzenia. —
Tnę potem drugich; a jeśli obcego
Łączyło jakie z Lajosem krewieństwo,
To któż nędzniejszym byłby od zabójcy,
Któż w większej bogów pogardzie i nieba?
Przecież go obcym, ni ziomkom nie wolno
Przyjąć pod dachem, ni uczcić przemową,
Lecz precz należy odtrącić. Nikt inny,
Lecz ja tę klątwę sam na się rzuciłem.
A ręką kalam ofiary dziś łoże,
Co w krwi broczyła. — Czyż ja nie zhańbiony?
Nie zbezczeszczony doszczętnie? Jeżeli
Tułać się przyjdzie, w tułaczce już moich,
Ani ojczyzny oglądać nie będę.
Inaczej matkę bo pojąć i zgładzić
Ojca bym musiał, tego, co dał życie. —
Kto by w tym widział srogiego demona
Dopust, czyż domysł ten byłby fałszywym?
Niech bym nie zajrzał, o boże wy mocy,
Tego ja słońca i zginął bez wieści
Z pośród śmiertelnych, nim takie nieszczęście
Ostrzem by w moją ugodziło głowę.


CHÓR


Strasznym to, panie, lecz póki ów świadek
Prawdy nie wyzna, trwaj jeszcze w nadziei.


EDYP


Żyje też we mnie li tyle nadziei,
By się owego doczekać pasterza.


JOKASTA


Jakąż otuchę opierasz ty na nim?


EDYP


Zaraz ci powiem; jeśliby tak samo,
Jak ty, on mówił, uszedłbym ja zguby.


JOKASTA


Jakież wyrzekłam ja słowa znaczące?


EDYP


Rzekłaś, że kilku podawał on zbójców
Za sprawców zbrodni; jeśliby tę liczbę
Znowu potwierdził, to nie ja zabójcą.
Jeden i wielu, to przecież nie równym.
Lecz gdyby wspomniał o jednym podróżnym,
Natenczas zbrodnia się na mnie przewali.


JOKASTA


Wiedz więc stanowczo, że tak brzmiały słowa,
A niepodobnym, by wraz je odwołał.
Gdyż wszyscy, nie ja słyszałam to sama.
A gdyby nawet od słów swych odstąpił,
To i tak przecie zgon ten Lajosa
Wróżby nie spełni; bo temu Apollo
Groził, że zginie od syna prawicy,
A syn nieszczęsny nie zabił go wszakże,
Lecz sam dokonał już przedtem żywota.
Ja więc na słowa wróżbiarzy ni tyle
Się nie oglądam, a tyle je ważę…


EDYP


Trafnie to mówisz, poślij jednak kogo,
Aby przystawił pasterza, nie zwlekaj.


JOKASTA


Wnet poślę wstąpmy tymczasem do domu,
Bo, co ci miłe, nie zniecham niczego.


#### STASIMON II

CHÓR


Niech bym ja słowom i sprawom co święte
Cześć wierną dał i pokłony.
Strzegą ich prawa w eterze poczęte,
Nadziemskie strzegą zakony.
Olimp im ojcem, z ziemskiego bo łona
Takie nie poczną się płody,
Ani ich fala zapomnień pokona.
Trwa w nich Bóg wielki, mocny, wiecznie młody.

Pycha rodzi tyranów; gdy pychy tej szały
Prawa i miarę przekroczą,
Runie na głowę ze stromej gdzieś skały,
Gdzie głębie zgubą się mroczą.
Nic jej stamtąd nie wyzwoli.
Do Boga wzniosę ja prośbę gorącą,
By zbawił tego, co nas ratował w niedoli.
Bóg mi ostoją i wiernym obrońcą!

A gdy ludzi czyn lub głos
Prawa obrazi i święte bóstw trony,
Niech ich straszny dogna los,
Skarci dumy wzlot szalonej,
Gdy za brudnym zyskiem gonią,
Gdy od ludzi złych nie stronią,
Świętość grzeszną skazą dłonią.
Któżby jeszcze się, chełpił, iż kary on groty
I bogów odeprze gniewy?
Jeśliby takie cześć miały roboty,
Na cóż me tańce i śpiewy?

Już do Olimpii nie pójdę, nie pójdę Delfów ja szlakiem,
Nie ujrzy mnie abejski chram[36],
Aż niebo swym wszechwidnym znakiem
Mowom ludzi zada kłam.
O Zeusie, jeśliś ty panem niebiosów,
O wszechwładco ziemi losów,
Bacz na krnąbrność ludzkich głosów.
Co Bóg o Lajosie wieści,
Mają już za sen i mary
I Apollo już bez części!
Wniwecz idą wiary.


#### EPEJSODION III

JOKASTA


O głowy miasta, dobrem mi się zdało
Do domów bożych pójść, przybrawszy ręce
W wieńce i wonne dla bogów kadzidła.
Bo troski różne zawładły nadmiernie
Duchem Edypa; i nie jak rozumny
Nowe on wieści według dawnych waży,
Lecz tym, co grozę wróżą, się poddaje.
Więc gdy mu żadnej nie wlałam otuchy,
Do ciebie, żeś tu bliski, Apollinie,
Z prośbą się teraz zwracam i błaganiem,
Żebyś nam ulgi przysporzył ty zbożnej.
Bo teraz my tu wszyscy zatroskani,
Patrząc na trwogi sternika tej nawy.


Przybywa Posłaniec z Koryntu

POSŁANIEC Z KORYNTU


Czy mógłbym od was dowiedzieć się, kumy,
Gdzie tu mieszkanie jest króla Edypa.
Lub raczej mówcie gdzie teraz przebywa.


CHÓR


Otóż dom jego, a on sam jest w domu
I otóż żona, matka jego dzieci.


POSŁANIEC


Niechajby szczęsna ze szczęsnymi żyła,
Ona, co prawą jest jego małżonką.


JOKASTA


Niechaj i tobie Bóg szczęści, boś pięknie
Nas tu pozdrowił; lecz wyjaw przyczynę
Twego przybycia, jaką wieść przynosisz.


POSŁANIEC


Dobrą wieść niosę dla domu i męża.


JOKASTA


Jaką nowinę? Skądże to przybywasz?


POSŁANIEC


Z Koryntu, — słowa, które wnet wypowiem,
Sprawią ci radość — a może i troskę.


JOKASTA


Cóż to, co siłę podwójną mieć może?


POSŁANIEC


Jego chcą ludzie istmijskiej krainy[37]
Posadzić na tron; tak o tym mówiono.


JOKASTA


Cóż? czyż już stary Polybos nie rządzi?


POSŁANIEC


Przestał, bo śmierć go zabrała do grobu.


JOKASTA


Cóż znowu? umarł więc, starcze, Polybos?


POSŁANIEC


Niech zginę, jeśli prawdy nie wyrzekłem.


JOKASTA


Donieś więc o tym, służebno, co prędzej
Mojemu panu. O bogów wyrocznie
Cóż się to stało? Z trwogi przed tym mężem
Uciekał Edyp, by snadź go nie zabił.
A teraz los weń — nie Edyp ugodził.


EDYP


O najmilejsza ma żono, Jokasto,
Po coś mnie tutaj wywołała z domu?


JOKASTA


Wysłuchaj tego człowieka i rozważ,
Jako się pustym okazał głos bogów.


EDYP


Co on za jeden i cóż nam zwiastuje?


JOKASTA


Idzie z Koryntu z nowiną o ojcu,
Że już nie żyje Polybos, że — skonał.


EDYP


Cóż to przybyszu! Sam mów, co przynosisz.


POSŁANIEC


Jeśli to wprzódy mam tobie obwieszczać,
Wiedz, że ów człowiek już poszedł na mary.


EDYP


Podstęp go, czyli zwaliła choroba?


POSŁANIEC


Drobna niekiedy rzecz starca powali.


EDYP


A więc z słabości skończył, jak się zdaje.


POSŁANIEC


I z miary wieku, która nań przypadła.


EDYP


Przebóg! po cóżby, o żono, kto zważał
Na Pytji trony, niebieskie świergoty
Ptaków[38], za których to głosów przewodem
Ja ojcobójcą być miałem; toć teraz
Ten już pod ziemią, a ja zaś oszczepu
Ani się tknąłem; więc chyba tęsknota
Za mną go zmogła; — tak byłbym zabójcą.
Zabrawszy tedy grożące wyrocznie,
Legł on w Hadesie i starł je na nice.


JOKASTA


Czy nie mówiłam ci tego już dawno?


EDYP


Mówiłaś, ale mną władnęła trwoga.


JOKASTA


Nadal więc nie bierz tych rzeczy do serca.


EDYP


Lecz matki łoże, czyż nie ma mnie trwożyć?


JOKASTA


Czemuż by troskał się człowiek, co w ręku
Losu, przyszłości przewidzieć nie zdolny?
Jeszcze najlepiej żyć tak — od dnia do dnia.
A tych miłostek z matką się nie strachaj,
Bo wielu ludzi już we śnie z matkami
Się miłowało; swobodnie ten żyje,
Kto snu mamidła lekko sobie waży.


EDYP


Pięknem byłoby to wszystko, coś rzekła,
Gdyby nie matka — przy życiu; że żyje,
Choć pięknie mówisz; ja muszę się trwożyć.


JOKASTA


I z grobu ojca nie zabłysł ci promień?


EDYP


Zabłysł, nie przeczę, lecz matki się boję.


POSŁANIEC


Jakaż niewiasta tak wielce was trwoży?


EDYP


Meropa, starcze, żona Polybosa.


POSŁANIEC


Cóż więc takiego, co grozę wam sprawia?


EDYP


Straszliwa wróżba zesłana od bogów.


POSŁANIEC


Poznać ją można, czy milczeć musicie?


EDYP


Owszem, znać możesz. Loksjas[39] mi zwiastował
Niegdyś, że matkę obejmę na łożu
I że własnego ojca krew przeleję.
Przeto ja długo, by złego się ustrzec,
Mijałem Korynt, na szczęście; lecz przecież
Patrzeć w rodziców oblicze rozkoszą.


POSŁANIEC


Czyż dla tej trwogi uszedłeś ty z kraju?


EDYP


Tak, starcze, nie chcąc być ojca mordercą.


POSŁANIEC


Czemuż więc dotąd, o władco, z tej trwogi
Cię nie wywiodłem, gdym przybył tu chętny?


EDYP


A przecież wdzięczność zyskałbyś tym wielką.


POSŁANIEC


Potom tu przybył, by skoro do domu
Wrócisz, i mnie się też co okroiło.


EDYP


O! z rodzicami nie stanę pospołu!


POSŁANIEC


Synu, toć jasnym, iż nie wiesz, co czynisz.


EDYP


Jak to, mój stary, poucz mnie, na bogi!


POSŁANIEC


Czyż dla tych ludzi unikasz ty domu?


EDYP


W trwodze, by Febus się jasno nie ziścił.


POSŁANIEC


Byś od rodziców nie przejął zakały?


EDYP


To właśnie ciągle, o starcze, mnie trwoży.


POSŁANIEC


Więc nie wiesz, że się strachasz bez powodu.


EDYP


Jakoż? gdy jestem tych dzieckiem rodziców.


POSŁANIEC


Polybos tobie żadnym nie był krewnym.


EDYP


Cóż to, Polybos nie byłby mi ojcem?


POSŁANIEC


Nie więcej ojcem ode mnie, lecz równym.


EDYP


Skąd by się ojciec z tym równał, co nie jest?


POSŁANIEC


Wszakże ni ja cię spłodziłem, ni tamten.


EDYP


Więc skądże wtedy on mienił mnie synem?


POSŁANIEC


Wiedz, iż z rąk moich otrzymał cię w darze.


EDYP


I z obcej ręki przyjąwszy, tak kochał?


POSŁANIEC


Bezdzietność takie mu dała uczucia.


EDYP


A tyś mnie kupił, czy znalazł przypadkiem?


POSŁANIEC


Znalazłem w krętych Kiteronu jarach.


EDYP


Jakże dostałeś się do tych ostępów?


POSŁANIEC


Górskiemu bydłu za pastucha byłem.


EDYP


Pastuchem byłeś wędrownym i płatnym?


POSŁANIEC


I twym wybawcą natenczas, o synu.


EDYP


A w jakiej ty mnie zeszedłeś potrzebie?


POSŁANIEC


Stopy nóg twoich dać mogą świadectwo.


EDYP


Biada mi, dawne wspominasz niedole.


POSŁANIEC


Ja zdjąłem pęta z twoich stóp przebitych.


EDYP


Z pieluch więc straszną wyniosłem ohydę?


POSŁANIEC


Od nóg nabrzmiałych nadano ci imię.


EDYP


Przebóg, mów, ojciec je nadał czy matka?


POSŁANIEC


Nie wiem, wie lepiej ten, co mi cię zwierzył.


EDYP


Nie sam mnie zszedłeś, lecz z innejś wziął ręki?


POSŁANIEC


Nie sam, lecz inny cię wydał mi pastuch.


EDYP


Któż on? Czy zdołasz go jeszcze oznaczyć?


POSŁANIEC


Mówiono, że był u Lajosa w służbie.


EDYP


W służbie u króla dawnego tej ziemi?


POSŁANIEC


A jużci; pasał on Lajosa trzody.


EDYP


Czy on przy życiu, czy mógłbym go widzieć?


POSŁANIEC


Miejscowi ludzie to wiedzieć by mogli.


EDYP


Czyż więc wśród ludzi, którzy tu obecni,
Zna kto człowieka, którego on wskazał,
Czy go nie widział czy w polach, czy w domu?
Mówcie, bo światła nadarza się pora.


CHÓR


Nie znam innego krom sługi, którego
Wezwać już z pola kazałeś. Jokasta
Chyba najlepszej udzieli wskazówki.


EDYP


Żono, czy znasz ty człowieka, za którym
Posłałem w pole, o którym ten prawi?


JOKASTA


Cóż? kto mu w myśli? nie zważaj ty na to,
Słów tu mówionych nie pomnij na próżno.


EDYP


Rzecz niepodobna, bym takie poszlaki
Dzierżąc, nie badał mego pochodzenia.


JOKASTA


Jeśli, na bogów, życie tobie miłe,
Nie badaj tego; mej starczy katuszy.


EDYP


Odwagi! nic ci nie ujmie, chociażbym
Z dziadów i ojców pochodził niewoli.


JOKASTA


Jednak mnie słuchaj, błagam, nie czyń tego.


EDYP


Zbytnia uległość nie zawrze mi prawdy.


JOKASTA


Z serca najlepszą ci służę poradą.


EDYP


Co zwiesz najlepszym, od dawna mnie dręczy.


JOKASTA


Nieszczęsny, niech byś nie wiedział, kim jesteś.


EDYP


Czyż mi nie stawią wnet tego pastucha?
Ta — niech się cieszy świetnością swych przodków.


JOKASTA


Biada, nieszczęsny, to jedno już słowo
Rzeknę, a głos ten już będzie ostatnim.

wybiega ze sceny


CHÓR


Dlaczegóż żona w tak dzikiej rozpaczy
Precz stąd wybiegła? Edypie? Strach zbiera,
Że jaka klęska w milczeniu się zerwie.


EDYP


Niechaj się zrywa; ja jednak mojego
Dojdę początku, chociażby był marnym.
Tej pono, że jest wyniosłą niewiastą,
Mojej nędzoty powstydzić się przyjdzie.
Ja zaś, co synem losu się być mienię
Dobrotliwego, nie doznam zhańbienia,
On-to mi matką, a druhy miesiące
Dały mi szmaty i dały szkarłaty.
Wobec tej matki zmiany się nie boję,
Gdy poznam w pełni pochodzenie moje.


#### STASIMON III

CHÓR


Jeśli to nie sen, nie złuda,
Jutro, gdy skała twa, o Kiteronie,
W pełni miesiąca zapłonie,
Wysławię cześć twą i cuda.
Zaśpiewam chwały pieśń wielką,
Zwąc cię Edypie matką, żywicielką.
Pląsem cię uczczę, iż byłeś ostoją mym panom
A ty, Febie, zawtóruj i pieśni i tanom.

Jakaż bo ciebie zrodziła dziewica[40]?
Czyś ty był ojcem, o Panie[41],
Czy też Apolla znęciły ją lica
Na szczytów cichej polanie?
Czy bóg, co włada w kyllenejskim jarze[42],
Lub Bakchus lśniący na wirchów gdzieś tronie
Od krasnych dziewic otrzymał cię w darze,
Nimf w Helikonie[43]?


#### EPEJSODION IV

Wchodzi stary sługa Lajosa

EDYP


Jeśli ja także, choć wprzód go nie znałem,
Zgadywać mogę, mniemałbym, o starcy,
Że ten, którego czekamy od dawna,
Pastuch się zjawił, bo wiek za tym mówi.
A zresztą w ludziach, którzy go prowadzą,
Widzę me sługi; osądzisz to łacniej,
Boś znał człowieka przed dawnymi laty.


CHÓR


On to, mój panie, wśród domu Lajosa
Wiernym był sługą, jak mało kto inny.


EDYP


Naprzód cię pytam, przychodniu z Koryntu,
Czyś tego mienił?


POSŁANIEC


Tego, co tu stanął.


EDYP


Starcze patrz na mnie, i wręcz odpowiadaj,
Gdy spytam; byłeś ty sługą Lajosa?


SŁUGA


Tak, byłem sługą domowym, nie kupnym.


EDYP


Jakie tu miałeś zajęcia i służbę?


SŁUGA


Najwięcej, panie, chodziłem za bydłem.


EDYP


A w jakich miejscach miałeś twe szałasy?


SŁUGA


Na Kiteronie i bliskich polanach.


EDYP


Czyś widział kiedy tego tu człowieka?


SŁUGA


Przy jakiej sprawie? Kogóż masz na myśli?


EDYP


Tego tu, czyś ty z nim zadał się kiedy?


SŁUGA


Na razie ciężko to sobie przypomnieć.


POSŁANIEC


Nie dziw, o panie! ja wraz mu przypomnę
To, co zabaczył. Bo wiem to ja przecie,
Że on wie także, jakośmy trzy lata
W ciepłych miesiącach wyganiali trzody
Tu na Kiteron; gdy zima nastała,
Ja przepędzałem bydło do mych stajen,
On do Lajosa obory; no! mówże,
Czy tak się działo, czy zmyślam te rzeczy?


SŁUGA


Będzie to prawda — choć temu już dawno.


POSŁANIEC


Więc powiedz dalej, czy pomnisz, żeś dziecko
Oddał mi jakieś na pielęgnowanie?


SŁUGA


Cóż to, po cóż mi pytanie to stawiasz?


POSŁANIEC


Oto ten, kumie, co wtedy był dzieckiem.


SŁUGA


Cóż ty, do licha, nie zamkniesz raz gęby?


EDYP


Nie łaj go, stary, bo raczej twe słowa
Zgromić należy, nie jego przemowy.


SŁUGA


W czymże ja, dobry panie, zawiniłem?


EDYP


Że przeczysz dziecku, za którym on śledzi.


SŁUGA


Plecie bo na wiatr, nie wiedzieć dlaczego.


EDYP


Nie zeznasz z chęcią, to zeznasz pod batem.


SŁUGA


Przebóg, nie smagaj, o panie, staruszka.


EDYP


Niechaj mu ręce spętają na grzbiecie.


SŁUGA


Za co? o biada! jakiej chcesz nowiny?


EDYP


Czyś dał mu dziecię, o które się pyta?


SŁUGA


Dałem; bodajbym dnia tego był zginął.


EDYP


Przyjdzie do tego, gdy prawdy nie zeznasz.


SŁUGA


Doszczętniej zginę, skoro ją wypowiem.


EDYP


Człowiek ten szuka, jak widać, wykrętów.


SŁUGA


O nie, toć rzekłem, iż dałem je dawno.


EDYP


Skąd wziąłeś? z domu? czy dał ci je inny?


SŁUGA


Moim nie było, z innej wziąłem ręki.


EDYP


Któż był tym mężem, z jakiego on domu?


SŁUGA


Na boga, panie, nie pytaj mnie więcej!


EDYP


Zginąłeś, jeśli raz pytać nie dosyć.


SŁUGA


A więc — z Lajosa to było pomiotu.


EDYP


Czy z niewolnicy, czy też z krwi szlachetnej?


SŁUGA


Biada, ma mowa tuż u grozy kresu.


EDYP


I słuch mój również, lecz słuchać mi trzeba,


SŁUGA


Zwano go synem jego; lecz twa żona
Najlepiej powie, jak rzeczy się miały.


EDYP


Czy tedy ona oddała?


SŁUGA


Tak, panie.


EDYP


W jakimże celu?


SŁUGA


Bym zabił to dziecię.


EDYP


Wyrodna matka!


SŁUGA


Trwożyły ją wróżby.


EDYP


Jakie?


SŁUGA


Że dziecko to ojca zabije.


EDYP


Po cóż je tedy oddałeś tamtemu?


SŁUGA


Z litości, panie; myślałem, że weźmie
Dziecię do kraju, skąd przybył; i otóż
On je zratował na zgubę, bo jeśli
Tyś owym dzieckiem, to jesteś nędzarzem.


EDYP


Biada, już jawnym to, czegom pożądał,
O słońce, niech bym już cię nie oglądał!
Życie mam, skąd nie przystoi, i żyłem,
Z kim nie przystało — a swoich zabiłem.


#### STASIMON IV

CHÓR


O śmiertelnych pokolenia!
Życie wasze, to cień cienia.
Bo któryż człowiek więcej tu szczęścia zażyje
Nad to, co w sennych rojeniach uwije,
Aby potem z biegiem zdarzeń
Po snu chwili runąć z marzeń.
Los ten, co ciebie, Edypie, spotyka,
Jest mi jakby głosem żywym,
Bym żadnego śmiertelnika
Nie zwał już szczęśliwym.

Twe cięciwy miotły strzały
Gdzieś daleko za granice
Zwykłych szczęść i chwały.
Wróżą zmogłeś ty dziewicę,
Ostrzem zbrojną szponów.
Żeś nam stanął jako wieża
Obronna od zgonów,
Uczcił w tobie lud rycerza
I wywyższył cię ku niebom,
Byś królem był Tebom.

A dziś kogo większa moc
Klęsk i złego gnębi?
Któż w czarniejszą runął noc
Do nieszczęścia głębi?
Edypa głowo wysławiona,
Jednej starczyło przystanie
Na syna, ojca, kochanie
I jednego łona.
Jakoż cię mogły znosić do tej pory
W milczeniu ojca ugory?

Czas wszechwidny, ten odsłoni
Winy twojej brud,
Ślub nieślubny zemsta zgoni
Płodzących i płód.
O niechaj byś się Lajosa dziecię
Nigdy nie był zjawił,
Nie byłbym teraz rozpaczą, co miecie
Jęki, serc krwawił.
Tyżeś to kiedyś roztworzył me oczy
I dziś ty grążysz mnie w mroczy.


#### EXODOS

POSŁANIEC DOMOWY


O wy, którzyście starszyzną tej ziemi,
Jakież będziecie wnet słyszeć i widzieć
Klęski i jakiej doznacie boleści,
Jeżeli trwacie w miłości tych domów.
Myślę, iż Istru, ni Fasisu wody[44]
Kałów nie zmyją, co kryją się w wnętrzu
Tego domostwa i wyjrzą na światło. —
Woli to dzieła. A najgorszą męką
Ta, którą człowiek własną ściągnie ręką.


CHÓR


To już, co wiemy, dość daje żałoby
I dosyć jęków. Cóż nadto przynosisz?


POSŁANIEC


By jednym słowem wyrzec i pouczyć,
Wiedzcie, że boska Jokasta nie żyje.


CHÓR


O, ta nieszczęsna! Jak ona zginęła?


POSŁANIEC


Z własnej swej ręki. Co grozą w tym czynie,
To was oszczędzi, boście nie patrzeli.
Jednak, o ile rzecz w mojej pamięci,
Straszne niewiasty opowiem katusze.
Gdy bowiem w szale rozpaczy wkroczyła
W przedsionek, wbiegła prosto do łożnicy,
Włosy targając obiema rękami,
A drzwi za sobą gwałtownie zawarłszy,
Cieniów zmarłego woła Lajosa,
Starych pamiętna miłości, od których
On zginął, matkę zostawiając na to,
Aby płodziła dalej z własnym płodem.
Jękła nad łożem, co dało nieszczęsnej
Męża po mężu i po dzieciach dzieci,
I jak wśród tego skończyła, już nie wiem.
Bo wyjąc Edyp wbiegł i od tej chwili
Już nie widziałem, co ona poczyna,
Lecz jego tylko śledziłem już ruchy.
Biegał on, od nas żądając oszczepu,
Wołał, gdzie żona — nie żona, gdzie rola
Dwoista, której był siewcą i siewem.
I szalonemu duch chyba to wskazał,
Nie żaden z ludzi, którzy tam obecni.
Więc z krzykiem strasznym, jakby za przewodem,
Runął ku odrzwiom i wnet ze zawiasów
Wysadził bramę i wpadł do komnaty. —
A tam zoczymy niewiastę, jak wisi
Chustą zdławiona. Edyp na ten widok
Z wyciem okropnym, nieszczęsny, rozplątał
Węzeł ofiary, a kiedy jej ciało
Zwisło na ziemię, zdwoiła się groza.
Bo sprzączki z szaty wyrwawszy złociste,
Którymi ona spinała swe suknie,
Wzniósł je i wraził w swych oczu źrenice,
Jęcząc: że dotąd wyście nie widziały,
Co ja cierpiałem i cóż ja popełnił,
Przeto na przyszłość w ciemności dojrzycie,
Czego bym nie chciał, co chcę, nie poznacie —
Wśród takich zaklęć, raz wraz on wymierza
Ciosy w powieki; wydarte źrenice
Zbarwiły lica, bo krew nie ściekała
Zrazu kroplami, lecz pełnym strumieniem
I z ran sączyła w dół czarna posoka.
To się z obojgu zerwało nieszczęście,
Nieszczęście wspólne mężowi i żonie. —
Była tu świetność zaprawdę świetnością
Za dni minionych, w dniu jednak dzisiejszym
Nastała groza, śmierć, hańba i jęki,
Nie brak niczego, co złem się nazywa.


CHÓR


Cóż więc poczyna teraz ów nieszczęsny?


POSŁANIEC


Krzyczy, by bramy rozwarto i Tebom
Wskazano tego, co ojca zmordował,
Co matkę — wstręt mi przytoczyć te słowa;
Woła, że z kraju uchodząc, pod klątwą
Tu nie zostanie, jak sam się zaklinał.
Lecz brak mu siły i brak przewodnika,
Bo złe zbyt ciężkie na niego runęło.
Wnet to ujrzycie, bo bram tych zawory
Się roztwierają, a stanie przed wzrokiem
Taki wam widok, że wróg by zapłakał.


CHÓR


O straszny los dla ludzkich ócz,
Straszniejszy cios od wszelkich klęsk,
Które widziałem na ziemi.
Jakiż wśród nędzy nagarnął cię szał
I jakiż duch
Z nawałem burz
Do takiej zgrążył cię głębi?
Biada ci, biada, wymija cię wzrok
A chciałbym wiele się pytać,
Wiele się zwiedzieć i wiele rozważyć,
Lecz strach mną trzęsie i groza.


EDYP


O biada mi, biada!
Nieszczęsny ja, do jakich ziem
Podążę? gdzież uleci głos?
O losie, w coś ty mnie powalił?


CHÓR


W strasznego coś, co słyszeć, widzieć grozą.


EDYP


O ciemnie,
Chmury, i straszne i czarne,
Tylu klęskami ciężarne,
Biada mi!
Biada mi! — jakże po równo w niedoli
Rany i pamięć mych czynów mnie boli.


CHÓR


Nie dziw, że pośród tak ogromnej męki
Podwójnie cierpisz, zdwojone ślesz jęki.


EDYP


O przyjacielu!
Tyś jeden nie ustał w ochocie,
By nieść ulgę mej ślepocie.
Nie uszło mi to! Bo chociaż mi ciemno
Głos twój ja słyszę nade mną.


CHÓR


O straszny czynie! o straszny demonie,
Któryś mu w oczy pchnął dłonie!


EDYP


Apollo, on to sprawił, przyjaciele.
On był przyczyną mej męce.
Na oczy własne targnęły się ręce.
Bo cóż wzrok jeszcze użyczy
Temu, co widząc, nie dojrzy słodyczy?


CHÓR


Tak, jako mówisz, się stało.


EDYP


Któżby mnie witał, kto kochał w tym mieście,
Cóżby słuchowi ochłodę dawało?
O przyjaciele! co prędzej unieście
Precz mnie, bom ziemi zakałą,
I ściągnąłem do mych progów
Gniew i klątwę bogów.


CHÓR


Klęska cię gnębi, świadomość cię mroczy,
Czemuż cię, czemu poznały me oczy?


EDYP


O niechajby się ten nie był narodził,
Który mnie znalazł dzieckiem opuszczonym
Życie zratował i z pęt oswobodził.
Czemużem wtedy mym zgonem
Sobie i miłym nie ujął niedoli?


CHÓR


Po mojej także byłoby to woli.


EDYP


Nie byłbym krwawych spełnił win,
Ni matki skalał sromu;
Dziś nędzny ja, wyrodny syn,
Zakałą jestem domu.
I wszelkie klęski i katusze
W głowę godzą, dręczą duszę.


CHÓR


Żeś dobrze począł — nie śmiałbym ja wierzyć,
Żyć w takiej ciemni! O lepiej ci nie żyć.


EDYP


Że nie najlepiej ja sobie począłem,
Nie praw mi tego i szczędź mi nauki. —
Bo jakim wzrokiem patrzałbym na ojca,
Wstąpiwszy z ziemi do Hadu ogrojca,
Jakim na matkę? Spełniłem ja czyny,
Że żaden stryczek nie zmógłby tej winy.
A czyżby dziatki przy ojcowskim boku —
Skądkolwiek one — coś dały ochłody?
Nie dla mnie rozkosz takiego widoku!
Ni miasto, bogów świątynie i grody!
Bom ja najwyższą w Tebach dzierżąc chwałę,
Sam ich się zbawił, gdym miótł złorzeczenia,
By wygnać zbrodnię i bogów zakałę,
Choćby z Lajosa była pokolenia.
Czyżbym ja zdołał takie hańby znamię
Dźwigając, podnieść ku dzieciom me czoło?
O nie! lecz raczej podniósłbym me ramię
Na słuch i ten bym zmiażdżył, by wokoło
Szczelnie odgrodzić nieszczęsne me ciało,
Aby i ucho odtąd nie słyszało;
I tak pozbawion i wzroku i słuchu,
Może bym wytchnął w nieświadomym duchu.
Czemuś mnie przyjął, szczycie Kiterona,
Czemuś nie zabił, by wśród twych pasterzy
Wieść gdzieś zamarła, z jakiego ja łona!
Polybie! moja rzekoma macierzy,
Koryncie! czemuż dla złego osłony
Mnie w pozłociste przybrano tam strzępy?
Dziś ja nieszczęsny, z nieszczęsnych zrodzony!
Troiste drogi i leśne ostępy,
Bory, rozbieżne wśród gęstwin wąwozy,
Co ojcobójczą posokę sączycie,
Czy wam wiadomym, czy dotąd pomnicie,
Co ja spełniłem i w jakie ja grozy
Zabrnąłem dalej? o śluby, o sromy!
Nas zrodziłyście, a potem posiewy
Brałyście od nas i jedne tu domy
Objęły matki i żony, i dziewy
Z krwi jednej, ojców i braci i syny
I hańby bezdeń wśród ludzkiej rodziny.
Lecz że te wstydy aż w słowa jąć trudno,
Przebóg, ukryjcie mnie kędyś w oddali,
Zabijcie, albo w toń morza odludną
Strąćcie, bym nigdy nie wyjrzał już z fali.
Bierzcie mnie! niech się z was żaden nie wzdrygnie,
Dalej, bez trwogi, bo takiej ohydy
Żaden śmiertelnik już po mnie nie dźwignie.


Wchodzi Kreon

CHÓR


Kiedy tak błagasz, właśnie w samą porę
Nadszedł tu Kreon, by działać i radzić,
Bo on po tobie tej ziemi jest stróżem.


EDYP


Biada mi! Cóż ja do niego wyrzeknę?
Czyż on zawierzy? w ostatnich bo czasach
Srodze ja wobec niego zawiniłem.


KREON


Nie by urągać przyszedłem, Edypie,
Nie by cię gromić za dawniejsze winy.
Lecz jeśli nie wstyd wam zwykłych śmiertelnych,
Baczcie przynajmniej na to wszechwidzące
Światło Heliosa[45], aby nie wystawiać
Na widok takiej ohydy; nie ścierpi
Jej ani ziemia, dżdże święte, ni słońce.
A więc zawrzyjcie go w domu co prędzej,
Bo tylko krewni mogą bez pochyby
Krwi swojej grozy i widzieć i słyszeć.


EDYP


Na bogów, skoroś mą trwogę rozprószył
I dobrotliwie do złego się zwrócił,
Usłuchaj prośby, którą ci wypowiem,
Raczej na ciebie bacząc, niż na siebie.


KREON


O co więc błagasz mnie z takim naciskiem?


EDYP


Wyrzuć co żywo mnie z tej tu krainy
Tam, gdzie bym żadnych nie spotykał ludzi.


KREON


Byłbym to spełnił, wiesz dobrze, lecz wprzódy
Bóstwa chcę spytać, co czynić należy.


EDYP


Lecz przecież tego wola już zjawiona:
Chce bezbożnego śmierci ojcobójcy.


KREON


Taki był wyrok, lecz w dzisiejszej doli
Lepiej wybadać, co począć nam trzeba.


EDYP


O mnie nędznego ty badać chcesz bogów?


KREON


Bo i ty pono dasz teraz im wiarę.


EDYP


I ja mą wolę ci zwierzę i zlecę,
Abyś pogrzebał tę w domu, jak zechcesz,
Bo tym, co twoi, nie ujmiesz posługi. —
Lecz mnie nie uznaj snadź czasem ty godnym,
Bym żywy miasto ojczyste zamieszkał,
Lecz puść mnie w góry, kędy mój Kiteron
Wystrzela w nieba, gdzie moi rodzice
Żywemu niegdyś znaczyli mogiłę,
Bym przez tych zginął, co zgubić mnie chcieli.
Tyle wiem jednak, że ani choroba,
Ni co innego mnie zmoże, ni zwali.
Śmierć ja przeżyłem, by w grozie paść wielkiej
Niech więc się moje spełnia przeznaczenie!
A z dzieci moich — o chłopców, Kreonie,
Nie troszcz się zbytnie: są oni mężami
I nie zabraknie im życia zasobów.
Lecz o biedaczki, sieroce dziewczęta,
Które siadały tu ze mną pospołu,
Z którymi, skoro wyciągły rączęta,
Każdą się strawą dzieliłem ze stołu,
O te się troskaj; pozwól je rękami
Objąć, rzewnymi opłakać je łzami.
Uczyń to, książę szlachetny!
Zrób to! Bo gdy je przytulę, ukoję,
Choć ich nie dojrzę, czuć będę, że moje.


Wprowadzają małą Antygonę i Ismenę


Cóż to?
Czyż mnie słuch zwodzi, na bogi, czy słyszę
Głos moich pieszczot, jak kwilą, czyż Kreon
Litośnie wezwał najdroższe me dzieci?
Czyż to nie złuda?


KREON


O nie! zrobiłem po twojej ja woli,
Wiedząc, co serce twe zwykło radować.


EDYP


Niech ci się szczęści i z łaski niebiosów
Niechbyś tu lepszych, niż ja, zaznał losów.
O dziatki! gdzież wy? nie strońcie ode mnie,
Niech was obejmę w miłosnym uścisku
W rękach, co oczy niegdyś pełne błysku
Ojca w tak czarne pogrążyły ciemnie.
Jam to bezwidny, bezwiedny z tej samej
Spłodził was roli, która mnie wydała.
Choć was nie widzę, zapłaczę nad wami,
Bo mi się roi wasza przyszłość cała,
Którą na świecie wam pędzić wypadnie:
Rzadki ten człowiek, co wsparcia użyczy,
Rzadką zabawa, w której by się na dnie
Łez co nie kryło i nieco goryczy.
A gdy kochania zabłysną wam lata,
Któż się tu stawi z miłosną ochotą,
Podejmie hańbę, co groźną sromotą
Rodziców miażdży i dzieci przygniata?
Któż bo w straszniejszej ohydzie tu brodził?
Ojca morderca, on w łożu swej matki,
Z której ma życie i sam się narodził,
Waszym był ojcem, o nieszczęsne dziatki!

To wam w twarz rzucą. Więc któż wam swe serce
Odda? Któż pojmie? Któż w domu ugości?
Nikt! o nieszczęsne! w ciężkiej poniewierce
Żyć wam tu przyjdzie bez czci i miłości.

Synu Menojka! żeś ojcem ty jednym
Dla tych sierotek, nie żałuj zachodu,
Gdy nas im zbrakło, nie pozwól tym biednym
Tułać się samym wśród nędzy i głodu.
Nie zrównaj nigdy niedoli ich z moją,
Niech twe litości je przed tym osłonią,
Boś dla tych ofiar jedyną ostoją;
Przyrzeknij, poręcz to, książę, mi dłonią.

Gdyby nie wiek wasz, o dzieci, ni głosu,
Ni rad bym szczędził; dziś prośbą skończycie,
Bym żył, gdzie dadzą, a wam z ręki losu
Lepsze niż ojcu przypadło tu życie.


KREON


Łez już dosyć, dość już żalu, wstępuj więc do wnętrza już.


EDYP


Słucham, choć mi to bolesne.


KREON


Wszystko ma swój kres i czas.


EDYP


Wiesz ty, jaką mam nadzieję?


KREON


Mów, bym poznał twoją myśl!


EDYP


Że mnie wyślesz stąd daleko.


KREON


Co nastąpi, wskaże Bóg.


EDYP


Lecz ja w bogów nienawiści.


KREON


Toż osiągniesz, czego chcesz.


EDYP


A więc zgoda?


KREON


Co nie w myśli, tego w fałsz nie stroję słów.


EDYP


A więc stąd mnie już uprowadź.


KREON


Idź, lecz wprzódy dzieci puść.


EDYP


Nie odrywaj ich ode mnie.


KREON


Nie chciej woli przeprzeć znów,
Bo coś przedtem ty osiągnął, zniszczył dalszy życia bieg.


CHÓR


O ojczystych Teb mieszkańcy, patrzcie teraz na Edypa,
Który słynne zgłębił tajnie i był z ludzi najprzedniejszym,
Z wyżyn swoich na nikogo ze zawiścią nie spoglądał,
W jakiej nędzy go odmętach srogie losy pogrążyły.
A więc bacząc na ostatni bytu ludzi kres i dolę,
Śmiertelnika tu żadnego zwać szczęśliwym nie należy
Aż bez cierpień i bez klęski krańców życia nie przebieży.

Podejmowali to podanie o Edypie późniejsi pisarze (…) żaden z nich nie sprostał zadaniu — por. dzieło Karola Heinemanna: Die tragischen Gestalten der Griechen in der Weltliteratur, Lipsk 1920. Tom II, str. 29 i n. [przypis redakcyjny]

zdębić się (neol.) — zapewne: stanąć dęba. [przypis edytorski]

sromota — hańba. [przypis edytorski]

Weźmiesz stok hańby za chwały twej stopnie/ I bezdeń nędzy — błąd logiczny. Można przypuszczać, że sens tego zdania miał być następujący: (własne) staczanie się w hańbę i przepaść (tj. bezdeń) nędzy weźmiesz za stopnie prowadzące do twej chwały. [przypis edytorski]

ciemny — tu: ociemniały. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona (por. opończa). [przypis edytorski]

Kadmos — mąż Harmonii, uchodził za założyciela Kadmei, czyli Teb w Beocji. [przypis redakcyjny]

wiązki błagalne — wiązki takie, wykonane z gałązek wawrzynu lub oliwek składali błagalnicy na ołtarzach bogów. [przypis redakcyjny]

Pallas — przydomek bogini Ateny. [przypis edytorski]

Ismenus — rzeka pod Tebami. Nad nią leżała świątynia Apollina, Ismenion. Była ona siedzibą wróżbitów, którzy wróżyli z płomieni buchających na ołtarzu. [przypis redakcyjny]

bóg ogniem zionący — demon zarazy, dzierżący ognistą pochodnię, która szerzy śmierć. [przypis redakcyjny]

Sfinks — potwór z twarzą kobiety, ciałem lwa, skrzydłami orła i ogonem węża, który zatrzymywał podróżnych zdążających do Teb, zadając im podchwytliwie sformułowane pytanie, a gdy nie umieli na nie odpowiedzieć, zabijał ich. Edyp odgadł zagadkę potwora i w ten sposób pokonał Sfinksa. Zagadka brzmiała: co to za zwierzę, które rano chodzi na czterech nogach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech? Właściwa odpowiedź to: człowiek, który jako dziecko raczkuje, jako dorosły używa tylko kończyn dolnych, a na starość wspomaga się laską. [przypis edytorski]

syn Menojkosa — Kreon, brat Jokasty. [przypis redakcyjny]

Do Apollina pytyjskich wyroczni — do Delf. Miejsce wyroczni zwało się pierwotnie Pytho; stąd starą kobietę, która tam wróżyła, zwano Pythią. [przypis redakcyjny]

wieńczył (…) głowę wawrzynem — wieniec z wawrzynu wkładano na głowę przy ofiarach lub kiedy przynoszono dobre wieści. [przypis redakcyjny]

Febus — Apollo. [przypis redakcyjny]

mord innym mordem okupić — mowa tu o tzw. zemście krwi, która żądała śmierci za śmierć, oka za oko, zęba za ząb. [przypis redakcyjny]

krom (daw.) — oprócz. [przypis edytorski]

wiązki podniósłszy błagalne — po szczęśliwym wysłuchaniu modłów błagalnicy usuwali wiązki z ołtarzy. [przypis redakcyjny]

Z Delf grodu, co się złotem lśni — Delfy sławne były ze skarbów ofiarowanych Apollinowi. [przypis redakcyjny]

Delicki władco, o Peanie — Apollo urodzić się miał na wyspie Delos, a zwano go także Peanem (Paian), co oznacza boga niosącego pomoc i zbawienie. [przypis redakcyjny]

Naprzód niechaj mnie Zeusa córa (…) Przyjdź i Febie — Pallada (Atena), Artemida i Feb (Febus, czyli Apollo) byli trzema bóstwami opiekuńczymi miasta Teb. [przypis redakcyjny]

wśród Lykii skał — Apollina i siostrę jego Artemidę czczono także w Lykii w Azji Mniejszej. Artemida i nimfy z jej orszaku przebiegały z żarzącymi się pochodniami w ręku dzikie ostępy gór i lasów. [przypis redakcyjny]

złotosploty — Bakchus o bujnym włosie, spiętym złocistą przepaską, urodził się rzekomo w Tebach. Wśród blasku pochodni harcował on po pobliskich górach w otoczeniu szalejących Menad, dziewic mu oddanych. [przypis redakcyjny]

Bóg klęsk — Ares, który tu występuje jako bóstwo dżumy. [przypis redakcyjny]

Lajos Labdakida — Agenor, król Fenicji, miał syna Kadmosa, który założył Teby. Kadmosa synem był Polydoros; ten zrodził Labdakosa, a Labdakos Lajosa, którego synem był Edyp. [przypis redakcyjny]

Dike — bogini sprawiedliwości. [przypis redakcyjny]

Tyrezjasz (Teiresias; od teirea: dziwy) — imię to dosłownie znaczy: tłumacz znaków i dziwów, nosił je słynny ślepy wróżbita tebański. [przypis edytorski]

Kiteron — góry w pobliżu Teb. [przypis redakcyjny]

Erynie — dziewice zemsty ścigające zbrodniarzy. [przypis redakcyjny]

Parnas — góra w środkowej Grecji; w starożytnej mit. gr. siedziba Apolla, Muz i Dionizosa. [przypis edytorski]

wyrocznia w środku ziem — Delfy. W świątyni delfickiej znajdował się głaz biały, zwany po grecku pępkiem (omphalos), który oznaczał środek Grecji, czy też całej ziemi. [przypis redakcyjny]

potwór skrzydlaty — Sfinks. [przypis redakcyjny]

Focyda — kraina położona w środkowej Grecji nad zatoką Koryncką, na zachód od Beocji. W Focydzie leżało miasto Delfy, jak również miejscowość Daulis. [przypis redakcyjny]

Doris — mały kraik górski nad rzeką Kefisosem, na północ od Focydy. [przypis redakcyjny]

do Olimpii nie pójdę, nie pójdę Delfów ja szlakiem (…) — w Olimpii była stara wyrocznia, sławna w Delfach; w Abai, mieście północnej Focydy, znajdowała się prastara świątynia Apollina, połączona także z wyrocznią. [przypis redakcyjny]

istmijska kraina — Korynt, leżący w pobliżu Istmosu, czyli przesmyku korynckiego. [przypis redakcyjny]

świergoty ptaków — Edyp ma na myśli wróżenie z lotu i głosów ptaków. [przypis redakcyjny]

Loksias (od loxos: skrzywiony, ciemny, dwuznaczny) — przydomek delfickiego Apollina. [przypis redakcyjny]

dziewica — tu: nimfa gór lub lasów, Oreada lub Driada. [przypis redakcyjny]

Pan — duch i bóg przyrody, duch lasów, gąszczów i dolin. [przypis redakcyjny]

bóg, co włada w kyllenejskim jarze — Hermes, syn Zeusa i Mai, urodzony na szczytach góry Kyllene w Arkadii. [przypis redakcyjny]

Helikon — pasmo gór na granicy Focydy i Beocji, słynne jako muz siedziba. [przypis redakcyjny]

Istru ni Fasisu wody — wody dwóch największych rzek Europy i Azji, Istru, dzisiejszego Dunaju, i Fasisu, dzisiejszego Rion, na południe od Kaukazu, wpadającego do Morza Czarnego. [przypis redakcyjny]

Baczcie przynajmniej na (…) Światło Heliosa — widok ludzi przeklętych, pokalanych, jako też zmarłych raził bogów, szczególnie słońce, czyli Heliosa. [przypis redakcyjny]