# Wiersz ten ci święcę...

Charles Baudelaire

# Charles Baudelaire. Kwiaty zła. Wiersz ten ci święcę… tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wiersz ten ci święcę[1], aby — jeśli los ma zdarzyć,
Iż szczęśliwie, jak okręt wichrami goniony,
Imię moje epoki dojdzie oddalonej,
I na dźwięk jego w wieczór mózgi będą marzyć,
Pamięć twoja jak baśnia mgłami osłoniona,
Nużyła czytelnika, ciągle w pieśniach gwarząc,
I bratnim się, mistycznym ogniwem kojarząc
Ze mną — na hardych moich rymach zawieszona;
O wyklęta! ty, której okrom[2] mnie — o biada!
Od piekieł do Nieb szczytu nikt nie odpowiada!
Ty, co jak cień szlak znaczysz ślady znikomymi,
Depcząc stopą leciuchną, spojrzeniem wesołem
Głupców, co cię zwą gorzką, ty z oczy smolnymi[3]
Posągu, ty Cherubie[4] mój z miedzianym[5] czołem!

święcić — poświęcić coś komuś. [przypis edytorski]

okrom (daw.) — oprócz. [przypis edytorski]

smolny — czarny, ciemny. [przypis edytorski]

cherub — a. cherubin; rodzaj anioła stojącego wysoko w hierarchii niebieskiej, tj. przebywającego najbliżej Boga. [przypis edytorski]

miedziany — czerwonozłoty. [przypis edytorski]