# Powrót

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Gwiazdo, coś spadła, śnij mi się, śnij!
W progum[1] wędrowny porzucił kij,
Byłem ja leśny,
Byłem bezkreśny[2].
A dzisiaj — czyj?

Dziś — twój, dziewczyno! Dzwońże mi, dzwoń,
Wichrze, zszarpany o wonną błoń[3]!
Jedną pieszczotą
Znuży się oto
Dusza i dłoń.

W ogniu, dziewczyno, spal mi się, spal!
Jednaka we mnie radość i żal —
Czyli[4] ja w zbożu,
Czy w twoim łożu,
Czy wpośród fal.

Dwa ciała w mroku! Nie bój się, nie!
Wraz z tobą ginę w tym samym śnie —
Kto zwiedził ziemię,
Ten duchem drzemie
Na jezior dnie!

w progum (…) porzucił — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: w progu porzuciłem. [przypis edytorski]

bezkreśny — dziś popr.: bezkresny. [przypis edytorski]

błoń a. błonie — duża przestrzeń porośnięta trawą; pastwisko, łąka. [przypis edytorski]

czyli — czy z partykułą pytajną -li. [przypis edytorski]