# [Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała...]

Bolesław Leśmian

# Bolesław Leśmian. Łąka. W malinowym chruśniaku. [Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała…]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,
W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,
Płaczesz przez sen i wstrząsem wylękłego ciała
Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.

Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,
A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,
A ja płacz twój całuję, biodra i kolana,
I ramię, i zsuniętą z ramienia koszulę.

Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,
Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania[1]
Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.
Odpowiadasz bezładnie — ja słucham z uśmiechem.

z porania — rankiem. [przypis edytorski]