# I. Rupa

Antoni Lange

# Antoni Lange. Sonety wedyckie[1]. I. Rupa[2]. (Stan kamienny)

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Duch nasz dziecięcy — prawi mędrzec boży —
W jutrznianych[3] wieków zamgławne przedednie
Trwał połączony w niepodzielną jednię
Z nieświadomością żywiołowych zworzy[4].

I, gdy mu padał w źrenice blask zorzy,
On stał jak martwe, niebytu sąsiednie,
Głazu urwisko i roił bezwiednie,
Że jego własne oko promień tworzy.

I we mgle owej pierwotnej ciemnicy
Pozostawając, nie znał tej granicy,
Która obrazy jego duszy sennej

Od ram natury dzieli wiecznym działem,
Lecz jednym duchem czuł się z nią i ciałem —
I był sam sobie obcy, bezimienny.

wedycki — wedyjski; staroindyjski język, z którego wywodzi się sanskryt klasyczny; nawiązujący do Wed, staroindyjskich tekstów sakralnych. Wedyzm: najstarsza forma hinduizmu; najdawniejsza indyjska religia. [przypis edytorski]

rupa, rūpa — w buddyzmie i hinduizmie: cielesność, forma, materia. [przypis edytorski]

jutrzniany (daw.) — poranny. [przypis edytorski]

zwora (daw.) — połączenie; element łączący. [przypis edytorski]