# Deszcz letni

Charles Van Lerberghe

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Siostra moja, letnia zlewa,
Żyzna, ciepła, zlewa cicha,
Słodko płynie, słodko śpiewa
Z srebrzystego nieb kielicha.

Wszystkie białych pereł sznury
Rozesnuła z siwej chmury:
Tańczcie, pliszki!
Piejcie, kosy!
Uderzajcie w hymn stugłosy!
Piejcie, gniazda! tańczcie, kwiaty!
Chwalcie niebios dar skrzydlaty!

Na mych warg stulony pąk
Kładnie[2] usta z malin rośnych[3],
Uśmiechniętych i bezgłośnych —
I tysiącem drobnych rąk
Dotyka mnie zewsząd wkrąg.

Na kobiercach dzwonnych ziół
Od poranku do poranku
Sznur się pereł snuł i snuł,
Jak szemrząca w mgle kaskada
Bez wytchnienia, bez ustanku,
Zlewa pada… pada… pada…

Wreszcie słońce z chmur wyziera
Na niebiosy
I ociera
Przesianymi między drzewy[4]
Złocistymi blasków włosy
Rośne stopy letniej zlewy.

Deszcz letni — wiersz jest fragmentem poematu Pieśń Ewy, składającego się z 5 części: Preludium, Najpierwsze słowa (w tej części znajduje się niniejszy wiersz Deszcz letni), Kuszenie, Grzech i Jutrzenka. [przypis edytorski]

kładnie (daw.) — kładzie. [przypis edytorski]

rośny — rosisty, wilgotny od rosy. [przypis edytorski]

drzewy — dziś popr. forma N. lm: drzewami. [przypis edytorski]