# Zwycięstwo

Łesia Ukrainka

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Bardzo długo ja wiośnie się poddawać nie chciałam
I nie chciałam jej słuchać w ogóle.
Wszystkie sprawy do serca bardzo przyjąć się bałam,
Sprawy miłe, urocze i czułe.

Ciągle do niej mówiłam «Ty mnie, wiosno, nie wołaj,
Czary twoje i prośby daremne.
Na co mi twa uroda, taka jasna, wesoła,
Gdy me serce jest smutne i ciemne.»

Ale wiosna nuciła: «Hej, posłuchaj mnie wreszcie,
Bo tam posłuch, gdzie sięga ma władza.
Ciemny gaj już zapomniał o zimowym areszcie
I w zielonym się stroju przechadza.

Odezwała się chmura, wielkim głosem zagrzmiała,
Błyskawicy oświetlił ją płomień;
Ciemna ziemia zieloność wszelką z siebie wydała,
Wszystko bije przede mną już czołem.

Niechaj ciemne twe serce równie prędko ożyje
I na śpiew mój wesoły odpowie.
Na ten głos wszak odzywa się dziś wszystko, co żyje.
Serce żywe, bijące jest w tobie!»

Chociaż myśl cicho szepcze «Nie dowierzaj tej wiośnie!»,
Nie ochroni przestroga przed klęską.
Moje sny się zbudziły, pieśń rozbrzmiewa wciąż głośniej.
Znowu, wiosno, odniosłaś zwycięstwo.

> 14 V 1893 r.

> (z cyklu Melodie z tomu Dumy i marzenia)