# Fala

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Niepostrzeżenie w morza urasta głębinie
Fala, która w niebiosach szuka dla się[1] tronu.
Niepochwytna[2] dla oka w narodzin godzinie,
Olbrzymieje[3] tym śpieszniej, im bliższa jest zgonu.

Cicha bywa, gdy wzbiera nad sióstr zmarłych tłumem,
Aż załamie się w miejscu, gdzie się skędzierzawi[4],
Wówczas, węsząc śmierć spodem, burzy się i wrzawi[5],
I uderza o brzegi swym pośmiertnym szumem.

I z tym szumem, malejąc, pada na kolana,
I na ląd swe pozgonne[6] wysypuje śniegi.
Czy zaszumisz po śmierci, duszo przewezbrana[7]?
Czy uderzysz raz jeszcze o znajome brzegi?

dla się — dziś popr.: dla siebie. [przypis edytorski]

niepochwytny — nieuchwytny, trudny do złapania; tu: trudny do zobaczenia. [przypis edytorski]

olbrzymieć — znacznie rosnąć, stawać się olbrzymem. [przypis edytorski]

skędzierzawić się — poskręcać się, pozwijać się. [przypis edytorski]

wrzawić — podnosić zgiełk. [przypis edytorski]

pozgonny — pośmiertny. [przypis edytorski]

przewezbrany — przepełniony, zanadto wezbrany, bujny. [przypis edytorski]