# Garbus

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Mrze[1] garbus dosyć korzystnie:
W pogodę i w babie lato[2].
Garbaty żywot miał istnie,
I śmierć ma istnie garbatą.

Mrze w drodze, w mgieł upowiciu[3],
Jakby baśń trudną rozstrzygał,
A nic nie robił w tym życiu,
Jeno[4] garb dźwigał i dźwigał.

Tym garbem żebrał i tańczył,
Tym garbem dumał i roił[5],
Do snu na plecach go niańczył,
Krwią własną karmił i poił.

A teraz śmierć sobie skarbi,
W jej mrok wydłużył już szyję,
Jeno garb jeszcze się garbi,
Pokątnie[6] żyje i tyje.

Przeżył swojego wielbłąda
O równą swej tuszy[7] chwilę,
Nieboszczyk ciemność ogląda,
A on — te w słońcu motyle.

I do zmarłego dźwigacza
Powiada, grożąc swą kłodą:
«Co ten twój upór oznacza,
Żeś w poprzek legł[8] mi przegrodą?

Czyś w mgle potracił kolana?
Czyś snem pomiażdżył swe nogi?
Po coś mię[9] brał na barana,
By zgubić drogę w pół drogi?

Czemuś łbem utkwił na cieniu?
Z trudem w twych barach się mieszczę!
Ciekawym[10], wieczysty leniu,
Dokąd poniesiesz mnie jeszcze?»

mrzeć — umierać. [przypis edytorski]

babie lato — tu: ciepłe dni wczesnej jesieni. [przypis edytorski]

upowicie (przestarz.) — owinięcie, otulenie. [przypis edytorski]

jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski]

roić — marzyć. [przypis edytorski]

pokątnie — potajemnie, w ukryciu. [przypis edytorski]

tusza — tu: rozmiary ludzkiego ciała, zwłaszcza otyłego. [przypis edytorski]

żeś w poprzek legł — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: że (…) ległeś. [przypis edytorski]

mię (daw.) — mnie. [przypis edytorski]

ciekawym — tu: jestem ciekawy. [przypis edytorski]