# Koń

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Koniu krzywy, koniu siwy,
Ozdobiony łachem grzywy,
Kocham zawiew zmydlonych twym potem rzemieni
I oddech, juchą[1] parnej dymiący zieleni.

Łeb kościaty, ale krewki,
Z wargą miękką, jak pierś dziewki,
Przewieś mi poprzez ramię w rzewną bezrobotę[2],
Bym twarzą prężnej szyi wyczuwał ciągotę[3].

Koniu smutny aż do śmierci
Z białą pręgą lejc[4] na szerci[5],
Zaprzyjaźnij się ze mną, jak to czynisz z wołem,
Wejdź do mojej chałupy, siądź razem za stołem.

Dam ci wody z mego dzbana,
Dam ci cukru, dam ci siana,
Dam bryłę szczerej soli, gleń[6] świeżego chleba
I przez okno otwarte przychylę ci nieba.

Nie sęp[7] oczu brwi sitowiem,
Powiem tobie, wszystko powiem!
A gdy noc już nastanie, pozamykam dźwierze[8]
I wspólnie odmówimy wieczorne pacierze.

jucha — krew. [przypis edytorski]

bezrobota (neol.) — brak pracy. [przypis edytorski]

ciągota (rzad.) — dreszcze. [przypis edytorski]

lejc — dziś popr. forma D. lm: lejców. [przypis edytorski]

szerć — sierść. [przypis edytorski]

gleń (gw.) — duża kromka, pajda. [przypis edytorski]

sępić (daw.) — zaciemniać. [przypis edytorski]

dźwierze (daw.) — drzwi. [przypis edytorski]