# Pogoda

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

I chcę, i nie chcę, i muszę
Dziś jaśnieć razem z pogodą,
Co niepokoi mi duszę
Złotego szczęścia urodą.

A szczęście lśni od niechcenia,
A ja przezywam je: „Ono”—
I rozkosz porozumienia
Poufnie wzdyma mi łono!

A Ono w słońcu się szerzy,
Na rzęsach światłem osiada,
Ale do siebie należy,
I nikt go, nikt nie posiada!

A Ono teraz w obłoku,
A teraz — w środku trawnika,
Pociesznie przynaglam[1] kroku,
Niech krok do szczęścia nawyka[2].

Brnę w słońcu po samo gardło,
Co snami łka niecierpliwie,
Twarz mam odwiecznie umarłą,
A w nogach radość mi żywie[3]…

I błogosławię swej twarzy,
I wdycham wiarę od słońca,
Że się na pewno coś zdarzy,
Coś się poszczęści bez końca!

Że Ono drogą rozminną[4]
Zbliża się wciąż bezhałaśnie[5],
I że tak stać się powinno,
I że tak stanie się właśnie!

I czynię kroki niezgrabne,
Ze szczęściem nieoswojone —
I bezdomnieję[6], i słabnę,
I nie wiem, w którą biec stronę?

Trzeba nic nie mieć prawdziwie,
Żyć tylko tym, że się żyje,
By dłoń wyciągać łapczywie
Po takie szczęście niczyje!

przynaglać — dziś: przyspieszać. [przypis edytorski]

nawykać — przyzwyczajać się. [przypis edytorski]

żywie — dziś popr. forma 3 os. lp cz.ter. czas. żyć: żyje. [przypis edytorski]

rozminny — powodujący, że trudno się spotkać. [przypis edytorski]

bezhałaśnie — dziś: bezgłośnie; bez hałasu. [przypis edytorski]

bezdomnieć (neol.) — stawać się bezdomnym. [przypis edytorski]