# Przyśpiew

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wkosmacona w kwiat płytki,
Łeb ująwszy w dwie chwytki,
Pszczoła, nim ją porwie lot,
W słońcu myje się, jak kot —
I do naga z odwianych[1] skrzydeł się rozbiera.
Lada powiew — lada
Płoszy wróbli stada,
I psi rumian[2] kreśli cień
Ten sam niemal, co dzień w dzień,
I żuk brzuchem w niebiosy złudnie zaumiera[3].

Staw obłokiem żegluje,
Młyn mu kołem ojcuje,
Spoza lasu szumi las,
Spoza czasu szemrze czas,
Droga roztopolona[4] śni się nie do końca…
Utrudą[5] żałobny
Koń, dozgonnie ksobny[6],
Zaniepatrzył się na wóz,
Przymknął oczy w cieniu brzóz
I krótkim kaszlem dudni, jak kobza[7], do słońca.

Niech się dłuży cień ławy,
Niech wypoczną w nim trawy!
Z łbem na łapie chudy pies
Śpi po łapy owej kres,
Jakby na niej się świata kończyło bezdroże.
Ziele w jarze[8], ziele!
Skąd twoje wesele[9]?
Niech się wzmaga wiew[10] i żar,
Niech się wzmaga bór i jar,
I to wszystko, co jeszcze, prócz nich, stać się może!

odwiany — odsunięty przez powietrze. [przypis edytorski]

rumian psi — roślina polna o pierzastych liściach oraz białych lub żółtych kwiatach w formie koszyczków. [przypis edytorski]

zaumierać (daw.) — zamierać, obumierać. [przypis edytorski]

roztopolony (neol.) — otoczony topolami. [przypis edytorski]

utruda — zmęczenie, trud. [przypis edytorski]

ksobny — idący ku sobie. [przypis edytorski]

kobza — ludowy instrument muzyczny, przypominający dudy. [przypis edytorski]

jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski]

wesele (daw.) — radość. [przypis edytorski]

wiew — podmuch. [przypis edytorski]