# Pururawa i Urwasi

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pururawa[1] w godzinie, gdy słońce mgły krasi[2],
Ujrzał nimfę wód przaśnych[3] — Indiankę Urwasi.

Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią — głowę,
A niedługo — popierśną[4] kibici[5] połowę.

Górowała rozbieżnej pierścieniami fali,
Palcami z lekka pierśnych[6] tykając korali.

Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało
Jej obciśle przywdziane po wierzch ducha ciało.

Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota[7] —
Jął[8] się skradać ku bogu ruchem snu i kota.

Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie.
«Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!»

Bożym wrzaskiem przeczyła rąk jego przemocy,
Wyrywała się z ramion aż do późnej nocy!

Ale on ją pod leśnym uciszył pagórem,
Wtłoczył żywcem do wora i przewiązał sznurem.

Jak złodziej, pomykając jarami[9] po jarach,
Powrócił do dom z worem wrzeszczącym na barach.

Wiedział, co przyniósł w worze — a i po co — wiedział!
Stał u progu zdyszany — wór mu u nóg siedział.

Świerszcz w chałupie skowronił, jaskólił i brzęczał,
A on stał zadumany, a wór nagle klęczał.

«Wróć mi wolę ruczajną[10], wróć stawne bezczasy!
Więcej we mnie drga boga niż dziewczęcej krasy[11]».

«Darmo pragniesz się z wora prośbą wyszeleścić!
Chcę boga, com go schwytał[12], raz w życiu popieścić!»

«Cóż ci po tej pieszczocie, co rozkosz przekracza?
Cóż ci po tej rozkoszy, co w otchłań się stacza?»

«Niech się rozkosz odmieni aż nie do poznania,
Już ja nigdy swojego nie wściągnę[13] kochania!»

I wyłonił ją z wora na żądz swych bezdroża:
«Nie masz wokół nikogo, oprócz nas i łoża!»

«Oddam ci wniebowzbitą mych piersi urodę,
Warg mych odwilż różaną i ramion dogodę[14].

Jeno[15] ukryj w pieszczocie nagość swego ciała,
Abym ludzkich upojeń ja — bóg — nie widziała!»

Po ciemku barwił[16] łoże we kwiaty i liście,
W ciemnym łożu do niego polgnęła[17] biodrzyście.

Kształt jej wgarniał w objęcia, płonął w jej upale,
A ustami wyławiał dwu piersi korale.

«Kiedyż ty mnie podpatrzysz, jako w ciebie dyszę?»
«Nigdy cię nie podpatrzę! Dość, że dech twój słyszę!»

«Czemuż nie chcesz oczyma wyjść szczęściu na drogę?»
«Po cóż jeszcze mam widzieć to, co kochać mogę?»

«Chciałbym w oczach twych odbić radość, co mózg mroczy!»
«Bądźże mi niewidzialny, póki mam te oczy».

I czuł, w sobie zamilkły, że bogini ciało,
Wieczyściejąc ku niemu, chętnie namdlewało.

I namdlewał z nim razem rozkoszy bezsiłą,
Aż namdlał w taki bezświat, że go już nie było.

Nie było go na drogach, ni w ukryciu alej,
Ani w nim, ni poza nim, ni bliżej, ni dalej!

Wezbrany poza łoża miłosnego miedzą,
Jeno poił się słodką o sobie niewiedzą.

I tak uczył się nie być od nocy do świtu,
Aż się zbudził przy gwiazdach — bywalec niebytu.

I ujrzał, że bogini, rozkoszą opiła,
W mrocznym łożu jaśnistym[18] kształtem się ciemniła.

«Ciemnij się w moją miłość, rozum mi odbieraj,
Ale w moich objęciach nigdy nie umieraj!»

«Jeno tyle umieram, ile miłość każe,
A spłodzę tobie syna w mych bioder pożarze».

I spłodziła mu syna na polu, w południe,
Kiedy zboże ku słońcu złoci się bezludnie.

«Bogom w oczy wsmucony jestem od spowicia,
A weseli się we mnie życie spoza życia.

Pójdźcie ze mną do lasu nieopodal gaju,
Pragnę zbadać twarz ojców, odbitą w ruczaju.

Jest tam skwar w macierzance[19] i chłód w leśnym dzwońcu,
Spróbujemy we troje zanieistnieć w słońcu».

Poszli za nim do dziwnie ruczajnego lasu,
Gdzie czas szumi wśród liści, a liście wśród czasu.

Poszli w skwar macierzanki, rozpełzłej samotnie,
I zabrnęli w chłód dzwońców — i już bezpowrotnie.

Troje było ich w lesie: dwa i jedno ciało,
Nikt nie wie, co się z nimi stało lub nie stało.

Pururawa i Urwasi — bohaterowie dzieł literatury indyjskiej. [przypis edytorski]

krasić (reg.) — barwić. [przypis edytorski]

przaśny — niekwaśny, bez wyraźnego smaku. [przypis edytorski]

popierśny — sięgający po piersi. [przypis edytorski]

kibić (daw.) — talia. [przypis edytorski]

pierśny — piersiowy. [przypis edytorski]

nagłota — nagłość. [przypis edytorski]

jąć (daw.) — zacząć. [przypis edytorski]

jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski]

ruczaj (poet.) — strumień. [przypis edytorski]

krasa — uroda. [przypis edytorski]

com go schwytał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: co go schwytałem. [przypis edytorski]

wściągnąć (starop.) — powściągnąć, poskromić, pohamować, okiełznać. [przypis edytorski]

dogoda — dogadzanie. [przypis edytorski]

jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski]

barwić — tu: stroić. [przypis edytorski]

polgnąć — tu: przysunąć się. [przypis edytorski]

jaśnisty (gw.) — świecący, błyszczący. [przypis edytorski]

macierzanka — roślina o drobnych liściach i kwiatach zebranych w główki, wykorzystywana w lecznictwie, przemyśle perfumeryjnym i spożywczym. [przypis edytorski]