# Róże

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Ocknął się rycerz, snem zatrwożony,
Mówi po ciemku do swojej żony:
«Sen miałem, jakom zwykł[1],
Był tu, był tam — i znikł.

Widziałem we śnie róże i róże,
I twoją siostrę, i noc w lazurze,
Tuż obok w sennych mgłach
Szedł ku niej na wprost gach[2].

Spłyńże mi cicho, jak krew po nożu,
Do jej alkowy[3], by tuż przy łożu,
Co dźwiga ciała znój,
Sen sprawdzić mój — nie mój!»

Zwlekła się pani z leż[4] na kolana,
Z kolan powstała wyprostowana,
I poszła przed się[5] w mrok,
Za krokiem głusząc[6] krok.

Gdy do siostrzynej[7] wnikła alkowy,
Szukała głowy obok jej głowy,
Obok lic[8] — innych lic,
Lecz nie znalazła nic.

Ujrzała tylko róże i róże,
Wszystkie szkarłatne[9] i bardzo duże,
Bo śpiąca, trwając wzdłuż,
Sen pasła jawą róż.

Upadła pani w mrok na kolana.
«Tak będę trudniej zowąd widziana!» —
Tamuje wonny dech,
Nocnych się bojąc ech.

Gdy północ wzmogła sny nieomylne,
Słyszy stąpanie bose i pilne —
Ściągnęła czujne brwi:
Ktoś wręcz[10] otworzył drzwi.

Na klęczkach pani wzroku natęża[11],
Na klęczkach widzi, że duch jej męża
Idzie, drzwi tłumiąc ruch —
Śpi ciało — czuwa duch!

Idzie ku śpiącej w ogień i burzę,
Pomiędzy róże, pomiędzy róże!
Od róż ją bierze wpół,
W uścisku zwarł i skuł.

«Śpijmy oboje — i duch, i ciało,
Niech żadne nie wie, co się z nim działo!»
Przegina śpiącą wznak,
By docałować tak!

Nad ranem pani powraca blada.
«Czy śpisz, mój mężu?» — Nie odpowiada.
«Różami sen twój czuć!
O zbudź się, zbudź się, zbudź!»

Budzi się rycerz i w oczy pyta:
«Cóżeś widziała[12], w mroku ukryta?
Czy mówić nie masz sił?
Byłże gach w łożu?» — «Był».

«Czy szedł ku śpiącej w ogień i burzę,
Pomiędzy róże, pomiędzy róże?
Czy przegiął białą wznak?» —
«Tak — szepcze pani — tak».

«A czyli[13] widział ciebie, jak w mroku
Z dłonią na piersi, ze zgrozą w oku
Klęczałaś, zgięta w łuk?» —
«Widział i on, i Bóg!»

Porwał się rycerz ze swej łożnicy[14]:
«Uchyl, śnie złoty, złotej przyłbicy!
Jam jest[15]! Poznajesz mnie?»
«Nie inny byłeś w śnie!»

«Spędzałem noce na sennej strawie,
Odtąd chcę żywą pieścić na jawie!» —
«Już — szepcze pani — już
Skonała wpośród róż!

We śnie zabiłam ciało bezszumne,
Złożyć kazałam w podwójną trumnę,
Dwie trumny — trzeci grób —
Trudny z nią będzie ślub!»

A rycerz na to: «Zmarła za wcześnie!
Znowu ją muszę nawiedzać we śnie,
Do trumien wkroczę dwóch
Ja — pan, ja — sen, ja — duch!»

jakom zwykł — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: jak zwykłem. [przypis edytorski]

gach (daw., gw.) — kochanek. [przypis edytorski]

alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski]

leże — posłanie; miejsce odpoczynku. [przypis edytorski]

przed się — dziś popr.: przed siebie. [przypis edytorski]

głuszyć — zagłuszać, tłumić dźwięk. [przypis edytorski]

siostrzyny — siostrzany. [przypis edytorski]

lico (daw.) — twarz. [przypis edytorski]

szkarłatny — ciemnoczerwony. [przypis edytorski]

wręcz — ręcznie. [przypis edytorski]

wzroku natęża — popr.: wzrok natęża. [przypis edytorski]

cóżeś widziała — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: co widziałaś. [przypis edytorski]

czyli — czy z partykułą pytajną -li. [przypis edytorski]

łożnica (daw.) — duże łoże. [przypis edytorski]

jam jest — dziś: ja jestem. [przypis edytorski]