# Wiatrak

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Piętrząc się nad ugorów[1] chętną mu równiną,
Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,
Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną[2],
A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.

Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony[3] kosturem[4],
Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?
Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?
Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi[5]?

W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze[6]?
Gdybyś się uczłowieczył — jakie miałbyś lica[7]?
Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?
Czym jesteś, oglądany przez duchy z księżyca?

ugór — pole od dawna nieuprawiane. [przypis edytorski]

krynolina — szeroka halka na metalowej obręczy, noszona pod suknią w XIX w. przez eleganckie damy. [przypis edytorski]

zatkwiony — dziś popr.: utkwiony. [przypis edytorski]

kostur — kij, mało elegancka laska do podpierania się. [przypis edytorski]

śmiga — tu: skrzydło wiatraka. [przypis edytorski]

lazur — niebo mające jasnoniebieski kolor, charakterystyczne dla słonecznej pogody. [przypis edytorski]

lico (daw.) — twarz. [przypis edytorski]