# Wiosna

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Młode jeszcze gałęzie tężą się pokrótce
W zielonej, pniom dla znaku przydanej obwódce.
Kwiaty, kształt swój półsennie zgadując zawczasu,
Nikłym pąkiem wkraczają w nieznaną głąb lasu.
W dali — postrach na wróble przesadnie rękaty
Z zeszłorocznym rozpędem chyli się we światy,
Jakby chciał paść w ramiona pobliskiej cierpiałki[1],
Co naprzeciw cień w skrócie rzuca w piasek miałki.
W obłoku — obłok drugi napuszyście[2] płonie.
Wróbel łeb zaprzepaszcza w swych skrzydeł osłonie,
Jak gdyby nasłuchiwał, co mu dzwoni w sercu?
Świat, zda się, dziś nam nastał, a na pola szczercu[3],
Gdzie zieleń swym wyrojem omgliła rozłogi[4],
Bocian, pod prostym kątem załamując nogi
I dziób dzierżąc wzdłuż piersi dogodnie, jak cybuch[5],
Kroczy donikąd, w słońca zapatrzony wybuch,
Co skrzy się, że go okiem zgarnąć niepodobna[6],
We wszystkich rosach naraz i w każdej z osobna.

cierpiałka (daw.) — przydrożny krzyż. [przypis edytorski]

napuszysty (przestarz.) — napuszony. [przypis edytorski]

szczerzec — pustkowie. [przypis edytorski]

rozłóg — otwarta przestrzeń. [przypis edytorski]

cybuch — część fajki. [przypis edytorski]

niepodobna — nie można. [przypis edytorski]