# Niańka

Edward Leszczyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

— Niańko moja ty stara,
daj mi nową zabawkę,
zbrzydła mi biała Ara[1],
co ma z kółka huśtawkę,
i lalki, co tak samo
wołają ciągle: mamo.

— Cóż ja dam mojej malutkiej?
chyba krosna tęsknoty,
haftuj na nich swe smutki,
maluj na nich sen złoty,
jasnych maluj rycerzy,
aż twe serce uwierzy.

— Krosna twoje niezdarne,
palce na nich pokłułam,
same nici mam czarne,
jasną nić już wysnułam;
rycerz złotem dzierzgany[2]
nie zszedł z koniem ze ściany.

— Cóż ja dam mojej dziewczynce?
chyba dla jej igraszki
w rubinowej dam skrzynce
serduszka z złocistej blaszki;
pod rubinową tęczą
te serduszka wciąż dźwięczą.

— Coś straszy w każdym serduszku,
wszystkie dziwnie łopocą
w rubinach przy mym łóżku,
spać nie dadzą mi nocą;
dość mam twojej grzechotki,
wróć mi, wróć mi sen słodki.

— Cóż ja dam mojej królewnie?
chyba trumienkę białą —
w sen utulę ją pewnie,
by jej dobrze się spało,
i położę pod główkę
zeschłą w słońcu makówkę.

— Pójdę przed Bożą Panienkę,
by się z tobą rozprawić,
żeś mi dała trumienkę,
że nie umiesz się bawić —
niechaj spotka cię kara,
niańko, niańko ty stara.

ara — gatunek papugi. [przypis redakcyjny]

dzierzgany (daw.) — haftowany. [przypis edytorski]