# Powrotne fale

Edward Leszczyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pod te kamienne domu progi,
pod dwór ten wiejski, ogród ten,
przychodzi morze mej młodości,
przychodzą fale dawnych scen.

Skróś tego morza[1] w czas daleki
— zda się — me serce w głąb upadło,
jak głaz w przepaściach cicho leży,
a jeszcze toni drży zwierciadło —

I pod kamienne domu progi,
pod dwór ten wiejski, ogród ten,
z poszumem morza idą kręgi —
wspomnienia, fale dawnych scen.

Idą i szumią, szemrzą, grają
stłumionym chórem pieśń zawodną:
śpiewają życie me stracone,
śpiewają wiosnę sił urodną.

Na brzegu stoję — łowię głosy
znajome mi, znajome.
Czuję, że znowu wszystko żyje
co się przeżyło raz — znikome.

Serce me, co już legło głazem
w otchłani zapomnianej,
znów bije w piersi, w krwi mej dzwoni
swój śpiew niewyśpiewany:

— Bierz w oczy z ócz[2] młodości czar,
rozkoszą drżyj, omdlewaj!
znaj smętek chwil, zawrotny szał,
— zapomnij! — kochaj! — śpiewaj!

Nie żądaj nic, nie stwarzaj nic
dla trwałych spełnień celu!
przez łzy i śmiech muzykę słysz
w twym smętku i weselu!

Za tobą świat, za tobą czas —
jedyne to godziny —
zadźwięczy śpiew — zatętni krew —
wybraniec ty jedyny!

— Znajomych tonów słucham — płonę —
palący ból mię[3] budzi.
Serce me, co tam legło w toni,
wspomnieniem tylko ludzi.

I tylko błysło w noc miesięczną[4]
co z dawna mrok już kryje,
— Pod dwór ten wiejski, ogród ten,
przypomnień fala bije.

Skróś tego morza — dziś: przez to morze. [przypis edytorski]

ócz (daw.) — dziś popr. forma D. l.mn: oczu. [przypis edytorski]

mię (daw.) — dziś popr. forma: mnie. [przypis edytorski]

miesięczny (poet.) — księżycowy. [przypis edytorski]