# Przeszłość mówi

Edward Leszczyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

To nieprawda, żem ja już umarła,
to nieprawda, nie wierz temu, mały, —
jam się tylko z twych ramion wydarła,
co w bezsilnym uścisku omdlały.

No, nie dąsaj się, nie; to nie znaczy,
żeś był słaby w swej doli bolesnej;
jam już z ramion nie takich siłaczy
uciekała w eter bezcielesny.

Wzięłam z sobą wszystko co kochane,
wszystko, wszystko, coś nazywał twojem —
patrz, królestwa moje czarowane,
snów-pamiątek zaludnione rojem.

Tam w przestworzach pod mą władną strażą
sobowtóry chwil umarłych żyją,
wszystkie patrzą twoją własną twarzą,
w kręgu gwiazdy obłędnej się wiją.

W kręgu gwiazdy korowód się kręci,
tłum widziadeł w siebie zapatrzonych,
a upiorne godziny pamięci
znaczy zegar całunków straconych —

Więc nieprawda, jakobym umarła
— Póki tylko serce twoje bije —
jam się tylko z twych ramion wydarła,
lecz pod gwiazdą pamięci ja żyję.