# (Lśniąco w luny się kołyszę...)

Julius Hart

# Julius Hart. (Lśniąco w luny się kołyszę…). tłum. Stefan Napierski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Lśniąco w luny się kołyszę
noc przepełniającym blasku,
jako smuga widna spływam
w różowawym gwiazd pobrzasku.

Przestwór cały, wszystkie głębie
krew pobladła ma przepływa,
rozpleniona nad światami
leży dusza moja żywa.

Tak się poję i tak piję
byt wszelaki, złudę wszelką,
z plejad zielonkawej czaszy
cierpką sączę się kropelką.

Wszystek[1] byt na dno me spływa,
sam przemieniam się w płynienie[2],
rozpleniony i pieniący,
pełen pustki, jak przestrzenie.

W świetle sunę księżycowym,
piję, spływam w zimnym dreszczu,
tchniesz wargami, dech pochwycisz
ulewnego z srebra deszczu.

wszystek (przest.) — wszelki, cały. [przypis edytorski]

płynienie — płynność, przepływanie. [przypis edytorski]