# Wachlarz panny Mallarmé

Stéphane Mallarmé

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Marząca! bym się zanurzył
W bezdrożnej czystej rozkoszy,
Kłamstwem płochym, płatkiem róży,
Niechaj pióra dłoń nie płoszy.

Świeżość, jako zmierzchu fala,
Sunie na uśpione łęgi[1],
A chwiejność pióra oddala
Delikatnie widnokręgi.

Zawrocie! oto dygoce,
Jak wielkie wargi Anioła,
Przestwór, zrodzony przez noce,
Co trysnąć, ścichnąć nie zdoła.

Ów raj srogi czujesz czyli[2],
Jak śmiech, co o dźwięk nie pyta,
Gdy w czeluść ust go nachyli
U dna fałda jednolita?

Berło różanych wybrzeży,
Zastygłych pod mrokiem złota,
Zamkniony[3] lot, który śnieży,
Ogniem bransolety miota!

łęg — las lub łąka na podmokłym terenie. [przypis edytorski]

czyli — konstrukcja z partykułą -li w funkcji wzmacniającej; czy, czyż. [przypis edytorski]

zamkniony (daw.) — dziś popr.: zamknięty. [przypis edytorski]