# Westchnienie

Stéphane Mallarmé

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dusza moja ku skroniom, siostro, gdzie obłudę
Roi jesień, plamiona rdzą przez piętna rude,
I ku niebu błędnemu anielskiego oka
Wzbija się, jako knieja smętna i głęboka,

Wierny nurt siwo w lazur niebotyczny wzdycha!
— W rzewnej[1] modrości[2] skłony, których śniadość cicha
W basenach wielkich długie ogląda szlochanie,
I zezwala na toni martwej, gdzie konanie
Płowe[3] rozmiata liście, chłodną bruzdę cieni
Drążąc — włóczyć się blaskom pożółkłych promieni.

rzewny — smutny, melancholijny, pełen żalu. [przypis edytorski]

modrość — błękit. [przypis edytorski]

płowy — jasny; żółty z odcieniem szarości. [przypis edytorski]