# Mazur z 1831 roku

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Naród polski sławny, mężny, śmiały!
A młodzież nasza dzielna, w polu zwycięstwa chwały.
Huk armat, szczęk pałaszy[1],
Brodaczów wnet odstraszy,
Hej naprzód! w Imię Boże,
Bóg nam dopomoże.

Nieraz Polak walczył, płoszył, gromił,
Lecz na obce nigdy w świecie on się nie łakomił[2].
Poniszczyć wrogów roty,
To polskich synów cnoty,
Hej naprzód! — itd.

Dalej bracia! walczmy, dzielnie, śmiało!
Nasz orzeł skończy walkę dla narodu z chwałą.
Tnie chwacko[3] tęgo kosa,
Nią wrogom utrzem[4] nosa,
Hej naprzód! — itd.

Hej rodacy dalej! hura! hura!
Na dumnych wrogach naszych niechaj zadrży skóra.
Nic nam car z Paszkiewiczem
A pogróżki dla nas niczem[5],
Hej naprzód! — itd.

Dalej bracia żwawo idźmy w Litwę,
Na śmierć lub zwycięstwo, stoczmy z carem bitwę.
W pień wrogów wytępimy,
Na miazgę w proch zetrzemy,
Hej naprzód! — itd.

pałasz — broń sieczna, pośrednia między mieczem a szablą. Używana była w dawnym wojsku do XVIII w. przeważnie przez ciężką jazdę i dragonów. [przypis edytorski]

łakomić się — pragnąć coś zdobyć dla siebie, mieć chęć na coś. [przypis edytorski]

chwacko — dziarsko, dzielnie. [przypis edytorski]

utrzem (forma 1 os. lm cz. przysz.) — dziś: utrzemy. [przypis edytorski]

niczem — dziś popr. forma N.: niczym. [przypis edytorski]