# Księga miraży

Wojciech B. Mencel

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Stachowi na pamiątkę tamtego wieczoru (3 I 1943 r.)

Wieczory od łez sine i latarnie smutne
bardziej niż tamte noce, gdy garściami z nieba
wiatr sypał w okno gwiazdy:
pokój srebrniał w mroku,
a oczy pełne świateł, gorące jak morza
błądziły nieruchomo po kutych broszkach zodiaku.

Patos mistycznych rozżaleń…
mój smutny przyjacielu! — święty Franciszek umarł…
kochasz zastygłe kwiaty?
Umarłe kwiaty czy kochasz? patrz! — złote kaplice ptaków
w kompozycjach cieni na witrażach
światłocieniem przesuwają się z wolna.
Melodia, której nie słuchasz,
zaraz umilknie w organach —
nie odwracaj myśli od serca:
kościoły najpiękniejsze są rano.

Linia życia łagodnie
na twej dłoni wygięta ku światłu
— odloty ptaków nie obce —
zapadłeś w świętą geometrię nocy
ukochaniem sosnowych pniaków.

Poręczami słów się chwytałeś — ukosem przebiegał zakręt —
kroki dudniły jak pieniądz —
myślałeś — — —
magiczne formuły zaklęć uchylą piękno?

A pola były jak miłość
i miedze krokiem szerokie
— kolumbiadami snów, wpław, przeciw prądom —
na zboczach kwietnych gór,
na krawędziach mistycznych ołtarzy
— odpoznasz ciepło rąk drogich
znalezione w Księdze Miraży.

Dziewczynom słodycz odrzucić, banalnym jak zwrotki,
uśmiechy oczom odcięte niech płyną w ekstazach w błękit!
my
na powiekach rzęsami
jak do modlitwy przymkniętych
wstrzymamy przeciekającą młodość.

> pierwodruk: „Dziś i Jutro”, 19. 05. 1946, nr 19 (25)