# Zaloty

Adam Mickiewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Póki córeczki opiewałem wdzięki:
Mamunia słucha, stryj czyta;
Lecz skorom westchnął do serca i ręki[1]:
Ja słucham, cały dom pyta.

Mama o wioskach i o duszach[2] gada,
Pan stryj o rangach[3], dochodach;
A pokojowa służącego bada,
O mych w kochaniu przygodach.

Mamo, stryjaszku! Jednę[4] tylko duszę
I na Parnasie[5] mam włości[6];
Dochodów piórem dorabiać się muszę,
A ranga u potomności!…

Czym dawniej kochał? Ciekawość jałowa!
Czy kochać mogę? Dowiodę:
Porzuć lokaja, kotko pokojowa,
Pójdź w wieczór na mą gospodę…

skorom westchnął do (…) ręki — kiedy wspomniałem, że chcę się starać o rękę. [przypis edytorski]

o wioskach i o duszach — w Rosji carskiej (w tym w zaborze rosyjskim) wielkość majątku szacowano wg ilości posiadanych wiosek i ich zaludnienia; liczba „dusz” w wiosce oznaczała ilość chłopów tę wioskę zamieszkujących. [przypis edytorski]

ranga — tu: stanowisko w hierarchii urzędniczej. [przypis edytorski]

jednę — dziś popr. forma B. lp: jedną. [przypis edytorski]

Parnas (mit. gr.) — siedziba Muz, opiekunek różnych dziedzin sztuk. [przypis edytorski]

włości — majątek ziemski. [przypis edytorski]