# Matka

Krystyna Miłobędzka

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jesteś — moje gniazdo na pamięć, naszej ciemności trawa
wspólna, z siebie tajemnej dałaś mi wyjść, okruch mroczny
w wirowanie światła.

Ty nie znasz swej wielkości, twoje ziarno niepojęte, nam na
kiełek w głębi ciebie porzucone. Jesteś — między nasieniem
i głodem, jesteś — ogród przybywający tobą bez tchu.

Stworzenia twoje znaczysz żarem, w siebie nachylasz czarne
złoża, nimi spłonęłaś do sosen do sarny, teraz wybuchają
z ciebie, pierwszym ogniem liżą twoje ślady, w pióropuszach
stajesz i w skrzydłach.

Jesteś — drzewem w owocu zanim pąkiem, kwiatem jeszcze
korzeniem, zaczynem, pęknięciem w kamieniu, własnym
chwytem z dna. czy czułaś wszystko?

Jesteś wokół mnie, kiedy nazwać cię nie potrafię, pierwszy
liść pokazałaś, rozwarłaś lato na upał i cień a we mnie były
złączone, jesienie swoje dźwigasz, a mnie lęk o czerwie
o czerwienie, coraz ciaśniej w serce. I nie umiem ciebie
z mojej zimy wyprowadzić.

Biegło uwięzło Twoje w Tobie zaplątane. Ty Ciebie moje
w krąg swój rozpoczynasz, nieustający krąg swój zataczasz
we mnie, wieczny szelest.