# Niech precz rzucą te lilie...

Jean Moréas

# Jean Moréas. Niech precz rzucą te lilie… tłum. Bronisława Ostrowska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Niech precz rzucą te lilie i tych róż wybuchy
I niech pieśnie[1] i fletnie cichną w dali mrąc.
Niech nic nie zbudzi szału pośród ciszy głuchej
Na kwawym nieboskłonie zachodzących żądz.

O, nie dysz ku mnie wonią mrącego oddechu!
O, nie świeć pochodniami płomienistych ócz[2]!
Bo płonę jako nocna ćma w ich złotym śmiechu,
W ogniu gwiazd obłąkanych za pomroką tucz[3].

O, nie kuś mnie już więcej twą chciwą pieszczotą,
W której palę się ogniem i od mrozu drżę!
Nie pój warg tych przewonnych ambrozyją złotą:
Niech me serce zasypia, niech me serce mrze…

Me serce tak spoczywa, jak pustelnik w trumnie,
Chroniąc się pod błękitny wyrzeczenia krzyż…
Żalem nędznego szczęścia nie mąć bezrozumnie,
Nie zakłócaj pogody rozgrzeszenia cisz.

pieśnie — dziś popr.: pieśni. [przypis edytorski]

ócz — dziś popr.: oczu. [przypis edytorski]

tucza — chmura. [przypis edytorski]