# Do Anny

Daniel Naborowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Z czasem wszytko[1] przemija, z czasem bieżą lata,
Z czasem państw koniec idzie, z czasem tego świata.
Za czasem ustaje dowcip[2] i rozum niszczeje,
Z czasem gładkość[3], uroda, udatność wiotczeje.
Z czasem kwitnące łąki krasy[4] postradają,
Z czasem drzewa zielone z liścia opadają.
Z czasem burdy[5] ustają, z czasem krwawe boje,
Z czasem żal i serdeczne[6] z czasem niepokoje.
Z czasem noc dniowi, dzień zaś nocy ustępuje,
Czasowi zgoła wszytko na świecie hołduje.
Szczera miłość ku tobie, Anno, me kochanie,
Wszytkim czasom na despekt[7] nigdy nie ustanie.

wszytko — dziś popr.: wszystko. [przypis edytorski]

dowcip (daw.) — rozum. [przypis edytorski]

gładkość (daw.) — piękność. [przypis edytorski]

krasa — uroda, piękno. [przypis edytorski]

burda — awantura, rozróba. [przypis edytorski]

serdeczny — tu: miłosny (dosł.: związany z sercem). [przypis edytorski]

na despekt (daw.) — na złość, na przekór. [przypis edytorski]