# Krótkość żywota

Daniel Naborowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Godzina za godziną niepojęcie chodzi:
Był przodek, byłeś ty sam, potomek się rodzi.
Krótka rozprawa: jutro — coś dziś jest, nie będziesz,
A żeś był, nieboszczyka imienia nabędziesz;
Dźwięk, cień, dym, wiatr, błysk, głos, punkt, żywot ludzki słynie.
Słońce więcej nie wschodzi to, które raz minie,
Kołem niehamowanym lotny czas uchodzi,
Z którego spadł niejeden, co na starość godzi[1].
Wtenczas, kiedy ty myślisz, jużeś był, nieboże;
Między śmiercią, rodzeniem byt nasz ledwie może
Nazwan być czwartą częścią mgnienia[2]; wielom była
Kolebka grobem, wielom matka ich mogiła.

na starość godzi — sens: zamierza dożyć podeszłego wieku. [przypis edytorski]

mgnienie (daw.) — bardzo krótki odcinek czasu. [przypis edytorski]