# Marność sławy

Daniel Naborowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Świat obłudny, tu widząc mieszkańca swojego,
We dnie i w nocy pilnie myśli koło tego,
Jakoby go mógł nakryć zdradnymi sieciami;
Czasem go ponętnymi łudzi rozkoszami,
Czasem też strachem karmi, wnet zaś pochlebuje,
A żółć z miodem zmieszaną zawsze mu gotuje.
Lecz ty na wszytkie trwogi tak bądź ustalony,
Abyś z obu stron[1] umysł miał niezwyciężony.
Tak żyj na tym tu świecie, jakby cię nie było,
Co jako masz wykonać, niebo nauczyło,
Z którego duch twój wzięty, iskierka wieczności;
Ten ci nazad[2] pokaże do ojczystej włości[3].
Wątpię, by mu wyrównał z wielkich panów drugi.
Zła śmierci, ciałoś tylko przywłaszczyła sobie,
Lecz sława jego w ciemnym nie została grobie.

z obu stron — ze strony szczęścia i nieszczęścia. [przypis edytorski]

nazad (gw.) — wstecz, z powrotem [przypis edytorski]

włość — miejsce zamieszkania, siedziba. [przypis edytorski]