# Na toż

Daniel Naborowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dzień jeden drugi goni i potem zostawa
Tam, skąd wiek wszytkokrotny odwrotu nie dawa.
Żaden dzień i godzina bez szkody nie bywa
Człowieku[1], który ze dniem zarówno upływa.
Karmia[2] byt nasz godziny, która leci snadnie[3];
Więcej się ten nie wraca, kto z regestru[4] spadnie;
Już w nocy wiekuistej sen przyjdzie spać twardy.
Na to masz zawsze pomnieć, o człowiecze hardy:
Dwakroć żyje, kto żyjąc umrzeć się gotuje[5];
Umiera dwakroć, kto się śmiertelnym nie czuje.

człowieku — dziś popr. forma C.lp: człowiekowi. [przypis edytorski]

karmia (daw.) — karma, pokarm. [przypis edytorski]

snadnie (daw.) — łatwo. [przypis edytorski]

regestr (daw.) — spis. [przypis edytorski]

gotować się (daw.) — przygotowywać się. [przypis edytorski]