# Zły jar

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Łza, dawno zapomniana, śni się memu oku.
Łza — snem!…
A szczęście?… Obłok płynął… Toć[1] wiem, że w obłoku!
Toć wiem!

Ów czar jeszcze pamiętam w wiosennym bezkresie —
Ów czar!
I las nagły po drodze — i w tym nagłym lesie
Zły jar[2]!

W złym jarze człowiek blady krtań nożem przecina…
Więc cóż?
Sam przez się!… Własnoręcznie!… Mówią, że — Przyczyna!
Że — Nóż!

I mówią: «Chciał mrzeć[3], głupi! Słońce w twarz mu świeci…
Chciał mrzeć!»…
A on wie, że ból z ciała wymknął się i leci!…
Leć — leć!…

toć — przecież. [przypis redakcyjny]

jar — wydłużone zgłębienie terenu o wąskim dnie i stromych zboczach. [przypis redakcyjny]

mrzeć — umierać. [przypis redakcyjny]