# Zwiewność

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,
Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.
Cień ręki — na murawie… A wszystko — niczyje,
Ledwo się zazieleni — już ufa, że żyje.

A jak dumnie się modrzy[1] u ciszy podnóża!
Jak buńczucznie[2] do boju z mgłą się napurpurza[3]!
A jest go tak niewiele, że mniej niż niebiesko…
Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską[4].

Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.
Szmery w studni. Ja — w lesie. Mgłą byłeś? — Bywałem!
Usta twoje — w alei. Świt pod groblą[5] w młynie.
Niebo — w bramie na oścież… Zgon pszczół w koniczynie.

Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni[6],
Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli[7] się w łzach deszczarni[8].
Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem
I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.

Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie[9],
Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie
I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila
I wyziera[10] z tej gęstwy w świat i na motyla.

modrzyć się (neol.) — niebieszczeć, stawać się a. być modrym, tj. niebieskim. [przypis redakcyjny]

buńczucznie — hardo, zuchwale. [przypis redakcyjny]

napurpurzać się (neol.) — stawać się purpurowym, czerwienić się intensywnie. [przypis redakcyjny]

przekreska — poprzeczna kreska, przekreślenie. [przypis redakcyjny]

grobla — wał ziemny usypany, aby spiętrzać wodę w rzece lub rozdzielać stawy. [przypis redakcyjny]

darń — gęsto splecione rośliny na powierzchni ziemi. [przypis redakcyjny]

źdźblić się (neol. od rzecz. źdźbło) — pojawiać się w drobnych fragmentach, w smużkach, źdźbłach. [przypis edytorski]

deszczarnia — studnia z wodą deszczową. [przypis redakcyjny]

widnokres — widnokrąg, horyzont. [przypis edytorski]

wyzierać — wyglądać; spoglądać, wychylając się skądś. [przypis redakcyjny]