# Nie wierzę w nic...

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

# Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Nie wierzę w nic…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nie wierzę w nic, nie pragnę niczego na świecie,
Wstręt mam do wszystkich czynów, drwię z wszelkich zapałów:
Posągi moich marzeń strącam z piedestałów[1]
I zdruzgotane rzucam w niepamięci śmiecie…

A wprzód[2] je depcę z żalu tak dzikim szaleństwem,
Jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmur Afrodytę[3],
Widząc trud swój daremnym, marmury rozbite
Depce, plącząc[4] krzyk bólu z śmiechem i przekleństwem.

I jedna mi już tylko wiara pozostała:
Że konieczność jest wszystkim, wola ludzka niczym —
I jedno mi już tylko zostało pragnienie

Nirwany[5], w której istność[6] pogrąża się cała
W bezwładności, w omdleniu sennym, tajemniczym
I, nie czując, przechodzi z wolna w nieistnienie.

piedestał — cokól, postument. [przypis edytorski]

wprzód (daw.) — najpierw. [przypis edytorski]

Afrodyta — w mitologii gr. bogini miłości. [przypis edytorski]

plątać — tu: łączyć, mieszać. [przypis edytorski]

nirwana — w buddyzmie stan wyzwolenia się z cyklu narodzin i śmierci (reinkarnacji), wyzwalający duszę od cierpienia. [przypis edytorski]

istność (daw.) — istnienie. [przypis edytorski]