# Niedawno jeszcze - kiedym spoczywał uśpiony...

Juliusz Słowacki

# Juliusz Słowacki. Niedawno jeszcze — kiedym spoczywał uśpiony…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Niedawno jeszcze — kiedym spoczywał uśpiony,
A sen mój się zarzęśnił[1] strzałem pełnym dymu
I w dymie stanął anioł jak ogień czerwony,
I szepnął mi do ucha: «Ja Mord — lecę z Rzymu…»

Jam uciekał i tęczę tak za sobą snował
Jak Irys[2]… a po tęczach gnał mię ów przeklęty
Tak, żem spytać go musiał: «A któż tam mordował?»
A on mi znowu szepnął w ucho: — «Ojciec święty».

I znowu uciekałem… i kwiatów kielichy,
I róże z ducha mego ciskałem za siebie
Broniąc się… a on za mną jak kurz i wiatr cichy
Gnał i szeptał: «Spełnione tu… osądzą w niebie».

zarzęśnić się (neol.) — zarosnąć rzęsą (jak staw) a. zasłonić się rzęsami (jak oko). [przypis edytorski]

Irys (mit. gr.) — właśc. Iris, Iryda; bogini tęczy, władająca również chmurami i deszczem. [przypis edytorski]