# Nocą letnią

Oskar Loerke

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Z wiązu konarów w dygocie zwisa
Pnącz żalu rozpleniony,
Prze korzeniami, drga czarna misa
Wieczności pogrzebionej[1].

Giętko splotami pnie się ze strugi
Tuman zgniły i łzawy,
Z gleby parując, mży opar długi,
Grozą podcina trawy.

Podgwiezdne kręgi w łzach rozżalone
Harfiane zbudząż[2] skargi?
Ach, bryły ziemi, bruzdy zielone
W obłoki tłoczą piargi[3]!

Mgłami się bliskość osnuła płaczu,
Gorzko szlochają płoty,
Niebiosa sterczą niemą rozpaczą,
Stromą górą zgryzoty.

Wzgórze goryczy mieni się szklano,
Chmury zwiesza zatraty,
Kto, by ujść sobie[4], wyruszy rano,
Temu przesłoni światy.

pogrzebiony (daw.) — pogrzebany. [przypis edytorski]

zbudząż — czy zbudzą; przecież zbudzą. [przypis edytorski]

piarg — stos kamieni. [przypis edytorski]

ujść sobie — uciec od siebie. [przypis edytorski]