# [Powiedz im, że duch odbrzmiał myśli wiecznej]

Cyprian Kamil Norwid

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### I

Powiedz im, że duch odbrzmiał myśli wiecznej,
Nerwy że poszły palcami na klawisz,
Uginający się i niebezpieczny
Most nad przepaścią!…
…oni, że ich bawisz,
Szepną, i chrząchną, i krzesły[1] swojemi
Stwierdzą, że siedli, i że są na ziemi,
I że istnieją na planecie — który[2]
Niesie ich rączo (a pono do góry!…).

### II

Więc ty im rzeknij, że żywot i słońce
Zatrzymał człowiek na włosie pęzlowym[3],
Jako na rzęsach-ducha, że w bezkońce
Otchłani wziera spojrzeniem takowym:
Oni, to słysząc, utrą nos, by jasno
Stwierdzić, że czujni są i wraz[4] nie zasną.

### III

A przeto krzyknij już, że w Betlejemie
Bóg się narodził…
… i że więc co roku
Cieszą się ludzie — zaś niebici w ciemię
Jadają sporo na sianie o mroku
Pod rozżarzonej Konstelacji znakiem:
Jadają ryby, miód i kluski z makiem!

> 1875

krzesły — dziś popr. forma N.lm: krzesłami. [przypis edytorski]

istnieją na planecie — który — wyraz „planeta” występuje tu w rodzaju męskim. [przypis edytorski]

pęzlowy — dziś popr.: pędzlowy. [przypis edytorski]

wraz (daw.) — zaraz. [przypis edytorski]