# Echa górskie

Franciszek Nowicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

W noc czarną, pędząc w góry szalony i blady,
Jęknąłem, przeklinając zbiegłe marzeń duchy —
I wzruszyłem mą skargą palącą bór głuchy,
Powtórzyły ją świerków posępne gromady.

I z piersi skał wyrwałem jęk, współczucia ślady,
Zawodziły nade mną gór płaczek łańcuchy,
Biadały głucho szczyty, nocne gwiazd pastuchy,
I otchłań mi wtórzyła: bez rady!… bez rady!…

Jęk mój skały wtórzyły! płakały pogłosy
Na noc duszy, dla której świt się nie uśmiecha,
Na mą młodość zwiedzioną, na dolę, na losy…

Wśród ludzi czemuż taka nieznana pociecha?
Za nią… za tą kobietą głuchą jak niebiosy
Nie jęczałem, lecz wyłem… a nie było echa…